Kijk omhoog, daar is de supermaan

Intussen…aan de hemel Voor wie toch geen plannen heeft, maar wel een raam, is dit het uitgelezen moment om de supermaan te bekijken.

We hebben geluk, voor woensdagavond is een heldere hemel voorspeld en er staat ons een Lentemaan te wachten. In haar elliptische baan om de aarde verandert de afstand tussen ons en de maan gedurende het jaar, woensdag is die afstand ‘slechts’ 357.900 kilometer. Als de maan zo dichtbij is en ook nog eens vol, heet dat een supermaan. Elke supermaan heeft haar eigen naam plus een serie eigenaardige bijnamen. Dit is behalve de Lentemaan ook de Kraai-, Korst-, Worm-, Roze, Sap-, en Eimaan.

Grote kans dat je geen plannen hebt en wel een balkon, of in elk geval een raam waardoor je naar buiten kunt kijken. Naar de hemel.

Voor wie zin heeft in even een ander uitzicht dan steeds dezelfde gezinsleden maakte ik samen met Milo Grootjen, sterrenkundige van het ARTIS Planetarium, een podcast om te beluisteren terwijl je naar de maan kijkt.

Nu onze wereld zo klein is geworden kan het troostend zijn omhoog te kijken naar het grote dat ons omringt. Onder de hashtag #starentine volgen mensen sinds eind maart wereldwijd planeten en constellaties.

Samen naar de sterren staren werkt verbindend – uiteindelijk leven we allemaal op dezelfde waterige stip aan de rand van onze Melkweg. Het gevoel van overweldiging dat een heldere sterrenhemel je kan geven maakt een mens ook nog eens vatbaarder voor vriendelijkheid en mededogen, blijkt uit verschillende onderzoeken.

Het is een oefening in nederigheid en ook in vertragen, iets wat we nu tegen wil en dank moeten leren. Naar de sterren staren vraagt om zitten met de blik omhoog. Verder niets. Behalve dan misschien wat reflectie op de grootsheid van de duisternis die ons op gelijke voet zet met elkaar. Vanaf de maan gezien zijn we allen even groot.

En om bij de dichters te blijven, Pessoa schreef al prachtig over ons gedeelde uitzicht: „Vanuit mijn dorp zie ik zoveel van het heelal als men vanaf de aarde zien kan…/ Daarom is mijn dorp zo groot als ieder ander/ Want ik ben zo groot als wat ik zie/ En niet zo groot als ik lang ben…”

Lichtvervuiling: de Randstad gloeit

Al te veel sterren zien we hier helaas niet meer vanwege de zware lichtvervuiling. Zoek het maar eens op in de The New World Atlas of Artificial Night Sky Brightness, een recent onderzoek naar de toename van lichtvervuiling. Op de kaart van Europa gloeit de Randstad als het puntje van een sigaret. Een donkerrood, dat als je goed kijkt vol lichtroze vlekken zit, de kleur van een vervelde huid die in de atlas bestemd is voor de meest lichtvervuilde gebieden. Weinig sterren dus, maar de maan is gelukkig niet te missen.

De podcast komt woensdag online. Het is een kleine reis van het oppervlak, de geschiedenis en de toekomst van onze witte wachter. Een ode aan ons meest nabije hemellichaam, die hopelijk wat troost biedt in deze benauwde tijd.

De podcast over de maan is te beluisteren via de website van De Correspondent.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.