Opinie

Deze oorlog vergt lafheid

Dagboek Coronavirus

Sommigen vergelijken dit met een oorlog. Maar als dit een oorlog is, is het een moeilijke oorlog tegen een abstracte vijand. Het zou een opluchting zijn als we heldhaftig naar het front konden snellen om onszelf oog in oog met het kwaad manhaftig te offeren op het altaar van altruïsme. Maar deze oorlog doet geen beroep op onze moed. Er wordt lafheid gevergd. We moeten onszelf verstoppen onder de keldertrap en kunnen het vaderland alleen redden als we vooral nergens naar toe snellen. De vijand is zo microscopisch klein dat hij onzichtbaar is. Het front is overal.

Oorlog geeft dynamiek. Er zijn slogans nodig en krijgsliederen. Er moet stoer worden gemarcheerd. Fabrieken stampen rook uit de oren om wapens te maken. Deze oorlog leidt uitsluitend tot stilte en stilstand.

Hoeveel slachtoffers maakt een abstracte oorlog? Wanneer is hij voorbij? Stella en ik leven elke dag toe naar het virusbulletin van zes uur. Er zijn terwijl ik dit schrijf officieel 124.632 Italianen besmet en 15.362 doden. De aantallen blijven toenemen. En terwijl we op zoek gaan naar hoop in de constatering dat ze minder snel toenemen dan een week geleden, wordt het steeds duidelijker dat de cijfers onbetrouwbaar zijn. Veel sterfgevallen halen de statistieken niet omdat er bij gebrek aan tests geen diagnose is gesteld. Naar schatting is het reële aantal virusdoden twee keer zo hoog. En volgens een recente studie van epidemiologen van Imperial College in Londen ligt het werkelijke aantal besmette personen in Italië rond de zes miljoen.

Maar het aantal ziekenhuisopnamen daalt. Is dat een hard bewijs voor het bestaan van een toekomst? Mogen we alle andere cijfers negeren en deze ene tendens extrapoleren naar de terugkeer van het gezoem op de terrassen en de muziek van het getik van lepeltjes in kopjes? Het is verdomme lente.

Schrijver Ilja Leonard Pfeijffer woont in Genua. Op deze plek schrijft hij over de impact die het coronavirus heeft op het leven daar.