Opinie

Braaf

Marcel van Roosmalen

Als veellezer van alles over de Tweede Wereldoorlog vroeg ik me altijd af hoe het is als van de ene op de andere dag de regels veranderen. Nou zo dus. We luisteren. We controleren of anderen wel luisteren. We laten graag zien dat we luisteren.

Heel fijn als de minister-president benoemt dat we goed luisteren.

„De meeste mensen houden zich wel aan de regels.”

We krijgen een aai, een kopje en een klontje om ons zoet te houden. Braaf volk!

In het Sarphatipark in Amsterdam, ik ben daar zaterdag doorheen gewandeld, hebben ze om de fitnesstoestellen linten gespannen en dranghekken geplaatst. Iemand moet het besluit hebben genomen en de opdracht hebben gegeven om deze potentiële besmettingshaard te elimineren. Ik stel me zo voor dat een ploegje ambtenaren ernaartoe is gestuurd om het uit te voeren.

Wat dachten die bij het uitrollen van het rood-witte plastic lint? Niets waarschijnlijk.

En de buurtbewoners? Haalden ze opgelucht adem?

Was er iemand die het wel belachelijk vond?

Bij de regels van de nieuwe, tijdelijke, werkelijkheid passen geen vragen. Wel opmerkingen.

Ik kwam tijdens die korte wandeling door het park – het was gewoon de kortste weg van A naar B – een collega uit de journalistiek tegen die op Twitter al dagen adverteerde met de populaire hashtag #ikblijfthuis, maar ik zag hem daar toch echt flaneren in de voorjaarszon.

Ik wees hem op de feitelijke onjuistheid.

Hij zei: „Ik ben hier off the record.”

Humor om te lachen, maar ’s avonds kwam er een mail achteraan. Er bestond schijnbaar angst dat ik het misdrijf met voor en achternaam zou melden, hij vreesde een volksgericht.

Ik heb die mail bewaard, zodat we er later om kunnen lachen: kijk, zo was je er april 2020 aan toe, je zat toen al twee weken met je gezin in die bovenwoning.

Dichter bij huis ging de vrijdagmarkt in Wormer ‘gewoon’ door.

Er waren twee extra boa’s ingehuurd om de mensen in de met tape afgebakende vakken te houden. Niet dat het nodig was, de mensen hielden zich uit zichzelf wel aan de regels. Nul bekeuringen, ze konden volstaan met het opsteken van de duimen.

Juist dat was hun functie.

Het brave volk wil zo nu en dan wel eens horen dat het braaf is. Ze willen gecontroleerd worden en daarna snel op de fiets naar huis en dan binnen wachten op nieuwe instructies.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz