Opinie

Virtueel fietsen in Teletubbieland

Wilfried de Jong

Ze stonden met een houterige motoriek aan de start, de dertien virtuele wielrennertjes. Voor hun neus lag een niemandsland dat nog het meest weg had van de wereld waarin de Teletubbies zich vrij en onbesmet wanen. Een droomland voor het profpeloton. Groen, zonnig, geen verkeer op de weg, plukjes toeschouwers keurig langs de kant.

De wielerpoppetjes waren via een computerprogramma verbonden aan echte profrenners die thuis op hun fiets zaten; hun pedaalslagen zetten het virtuele evenbeeld in gang.

Eindelijk was er in het coronatijdperk live-sport op televisie en de lockdown-versie van de Ronde van Vlaanderen had de primeur.

Coureur Oliver Naesen zat te zweten naast een betonnen muur van zijn garage. Zijn collega Greg Van Avermaet moest in zijn kantoor hond en kind van zijn fiets weghouden en Nicolas Roche had naast zijn laptop uitzicht op een kamerplant.

Mike Teunissen was de enige Nederlandse renner van het stel. Hij had een plekje gevonden in de slaapkamer. In de hoek zag ik nog net een stukje matras, misschien lag zijn vriendin buiten beeld een oude Linda te lezen terwijl hij zich gek trapte.

De techniek rond de uitzending werkte wonderwel. Het leek zowaar op een heuse wielerwedstrijd. De Vlaamse commentatoren Wuyts en De Cauwer deden vanuit gescheiden cabines verslag.

Wuyts, na een kwartier: „Het is echt wel koers en geen spelletje, José!”

Ze hadden gelijk, de renners namen het experiment serieus en trapten flink door in hun huizen. De ventilatoren konden niet voorkomen dat het zweet op de vloer druppelde en hun koppen liepen rood aan.

En toch, er ontbrak te veel. Het Vlaamse wielervolk langs de kant met zelfgemaakte reclameborden voor een plaatselijk café, onverwachte windvlagen, valpartijen en lekke banden, motoren die op hoge snelheid passeren en vooral de tactische spelletjes die renners onderling spelen.

Als de echte Ronde smaakte naar een trappist van Westvleteren uit een geslepen glas, dan was deze lockdown-variant een lauw biertje uit een plastic beker.

Van Avermaet won de wedstrijd. Hij ging in de laatste kilometer op de pedalen staan en reed de virtuele finish tegemoet. Langs de kant stonden poppetjes te zwaaien met zwarte vlaggen. Dat had vrolijker gekund.

Het zou me niet verbazen als deze virtuele editie een vervolg gaat krijgen, al was het maar om de wintermaanden door te komen. Het idee is fris, veilig en goedkoper. In een tijd waarin sponsors zich terugtrekken uit het wielrennen en de fans vergrijzen, zou dat een volgende stap kunnen zijn naar het ‘nieuwe’ wielrennen. Nog een voordeel: er hoeft ook niet meer met ploegen gereden te worden. De coureur blijft lekker thuis en rijdt solo.

Eerlijk gezegd kijk ik niet graag naar een trappende wielrenner die maar niet vooruitkomt tussen zijn meubels.

Een fiets is gemaakt om in de buitenlucht meters te maken.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.