Brieven

Brieven 4/4/2020

Hulp Zuid-Europa (2)

Volg eigen advies op

Dinsdag hield onze premier ons in de persconferentie voor dat we de coronacrisis als Nederlanders samen moeten oplossen en dat een betuttelende houding niet helpt bij een trots volk als het onze. Wijs gesproken, maar volgens mij werkt dat ook zo in Europees verband. Zorg een beetje voor elkaar.

Hulp Zuid-Europa (3)

Lof voor Hoekstra

Zuidelijke landen – Italië voorop – willen de regels van het ESM-fonds versoepelen. Italië grijpt een noodsituatie aan om voor de zoveelste maal onder zijn verplichtingen uit te komen. Nederland ageert niet. Nederland reageert, afwijzend: de geest mag niet uit de fles. Het is nu een noodsituatie, en Nederland wil wel helpen, maar wil niet dat de geest straks niet meer in de fles te krijgen is. Nederlanders hebben grote offers gebracht, onze gepensioneerden voelen de gevolgen van het ECB-beleid om terwille van Italië de rente laag te houden. Onze ministers van Financiën hebben in de jaren na de crisis ons land financieel gezond gemaakt en gehouden. Ze verdienen lof, ook de minister die nu in deze crisis het ambt vervult.

Covid-19

Geen vakjargon aub

RIVM-boegbeeld Jaap van Dissel gebruikt veel wetenschappelijke termen bij zijn uitleg in de Tweede Kamer (Wetenschapper in frontlijn van de crisis, 1/4). Dat laat volgens een oud-collega zien dat hij „een superieur verstand” heeft. Een andere collega vindt het mooi „dat hij niet de intentie heeft om al bij voorbaat te versimpelen”. Blijkens de rest van het NRC-artikel is dat terecht. De zaken blijken zo complex dat diverse voorspellingen en zelfs vaststellingen binnen de kortste keren achterhaald zijn. Mede daarom zou ik Van Dissel willen aanraden het vakjargon waar mogelijk te vermijden: een echte expert kan moeilijke zaken in voor iedere burger (en politicus) verstaanbare taal uitdrukken. Zie Robbert Dijkgraaf, zie Vincent Icke.

Coronawoorden

Het kraamraam

Als aanvulling op de coronawoorden van Ewoud Sanders (Blijf gezond!, 1/4): mijn dochter gebruikte het woord ‘kraamraam’. De boreling kan door kraamvisite door het buitenraam bewonderd worden.

Leefstijl (1)

Wie zegt ’t hardop?

Nu blijkt dat een meerderheid van de ernstig zieke coronapatiënten (zwaar) overgewicht heeft (Ook Covid-19 toont het nut van een gezonde levensstijl, 2/4) zou het best eens hardop gezegd mogen worden: wie adviezen van medici niet opvolgt en er willens en wetens voor kiest langdurig een ongezonde levensstijl voort te zetten en daardoor allerlei ernstige aandoeningen riskeert, zou eigenlijk op de tweede plaats moeten komen wanneer de nood aan de man is in ziekenhuizen en op de intensive cares.

Leefstijl (2)

Heeft tijd nodig

Ook Covid-19 toont het nut van een gezonde levensstijl (2/4) grijpt de coronacrisis aan om te betogen dat de politiek meer moet investeren in een gezonde levensstijl. Is het niet ook een kwestie van de tijd nemen? Het is nog maar een jaar of tien geleden dat het rookverbod in de horeca werd ingevoerd. Het land was toen te klein, er was enorme weerstand, ook in het parlement.

Leefstijl (3)

Gun elkaar ondeugd

‘Een ondeugd mag je hebben,’ zeggen onze oosterburen. Heeft iemand wel eens uitgerekend wat de andere zes hoofdzonden de maatschappij wel niet kosten?

Leefstijl (4)

Geen verdienste

Vanuit een comfortabele positie de coronacrisis als stok gebruiken om een onderklasse te slaan (Ook Covid-19 toont het nut van een gezonde levensstijl, 2/4), getuigt van een gebrek aan empathie en inzicht in de werking van sociale ongelijkheid.

Obesitas en andere ‘leefstijlgerelateerde ziekten’ zijn tot op grote hoogte armoedeverschijnselen. Andersom is de gezondere levensstijl van de geprivilegieerden – met het lopen van de Rotterdamse of New Yorkse marathon als opperste statussymbool – evenmin louter een eigen verdienste.

Kuipers en Van Winkelhof zeggen niet alleen ‘eigen schuld, dikke bult’ tegen de ongezonde laag opgeleide burgers die nu met coronaklachten in ziekenhuizen worden opgenomen, maar venijniger is nog wel dat ze alvast anticiperen op hun overbelasting van de zorg, de intensive care voorop.

Dagelijks is te lezen hoe deze pandemie bestaande ongelijkheden aan het licht brengt en uitvergroot, zowel binnen als tussen samenlevingen. We zitten weliswaar allemaal in hetzelfde schuitje (al lijken de auteurs enkelen alvast bij voorbaat overboord te willen kieperen), maar als de crisis voorbij is, zal blijken dat sommigen (wellicht gehavend en uitgeput) wél en anderen níét de wal hebben bereikt. Laat deze crisis niet leiden tot het wegzetten van groepen met minder privileges.

Covid-19

Bewust besmetten

Nu blijkt dat de gevaren van Covid-19 zeer verschillen per bevolkingsgroep, is het een idee om de niet-kwetsbare groep op een gecontroleerde manier opzettelijk te besmetten? Zo kan eerder de groepsimmuniteit worden opgebouwd. We kunnen dan beginnen met een groep vrijwilligers waarvoor ook een aantal IC bedden is gereserveerd voor het geval dit toch nodig blijkt. Ik, 57, zou wel mee willen doen wanneer ik door de test kom.

intensive care

Tijd voor triage

Er wordt veel gesproken over beschikbare apparatuur, ruimte en beschermingsmateriaal voor de benodigde IC-bedden. Te weinig oog is er voor het personeel dat de zorg moet leveren. Intensivecareverpleegkundige of intensivist word je pas na een serieuze specialisatie. Dit is een beperkte groep mensen. Als zij hun aandacht moeten verdelen over twee of drie keer zoveel patiënten is er grote kans op kwaliteitsverlies. Het wordt tijd om te spreken over triagecriteria, ook al wil geen politicus zijn vingers hieraan branden.

Correcties en aanvullingen

Kofferbak

In Beijings wapen tegen corona: het buurtcomité (31/3, p. 12-13) werd een bord aan de ingang van een wijk geciteerd: „Als je met je auto de straat in wilt, moet je je kofferbak openmaken. Wie weet verstop je iemand die je illegaal de wijk in wilt smokkelen.” Die laatste zin behoort echter niet tot het citaat.