Opinie

Je mama’s life saven

Christiaan Weijts

‘Daar komen ze bij elkaar, elke avond.” Vanaf zijn balkon knikt een man naar het voetbalpleintje, omringd door hoog hekwerk. „Herrie en rotzooi trappen, ballonnetjes met lachgas erbij. Groepen van tien, twintig van die jochies. Soms komt de politie, maar tien minuten later staan ze er weer.”

Kortom, deze bewoner van de Oetgensstraat, een zijstraatje van de Weesperzijde, is blij dat de gemeente Amsterdam nu besloten heeft dat hier nu camera’s komen, net als bij twee andere pleintjes, waar „onwenselijke groepsvorming” plaatsvond. Officieel blijven de camera’s hangen tot 1 juni, maar deze buurtbewoner heeft liever dat men ze er helemaal nooit meer af schroeft.

„Privacy? In je huis heb je privacy. Buiten niet. In Turkije zitten er camera’s in ieder stoplicht. Als je iets verkeerd doet, komt meteen de politie erbij.”

Eerst denk ik nog dat hij het cynisch bedoelt, maar als ik wat langer doorpraat met deze meneer, van Turkse komaf, blijkt dat dit werkelijk zijn wereldbeeld is. De samenleving wordt beter van surveillance en repressie.

En niet alleen hij, iedereen van het handjevol mensen dat ik rond de drie locaties spreek, is er blij mee. Zelfs Annabel Nanninga, de lokale Forum-voorvrouw, is vol lof over deze maatregel van burgemeester Femke Halsema. Het zijn inderdaad uitzonderlijke tijden.

Bij het Piet Mondriaanplein in Nieuw-West hangt de camera er zo te zien al, een kastje met een donkere bol eronder. Aan het hek van het gesloten Cruyff Court hangen borden: „1,5 meter kan je mama’s life saven.”

Dit is altijd onze Nederlandse aanpak geweest. Raddraaiers aanspreken op hun eigen verantwoordelijkheid, een beetje ludiek, in hun vermeende eigen straattaaltje, lief.

„In het begin waren hier wat incidenten geweest”, vertelt de man die het naastgelegen schoolplein staat aan te vegen. „Dat was omdat het wennen was, die nieuwe regels. Inmiddels gaat het prima.” Dan zijn die camera’s toch niet nodig? Misschien blijven ze wel na 1 juni hangen. Hij: „Dat zou mooi zijn. Een beetje toezicht kan geen kwaad.”

Je kunt nog zo hameren op privacy, of juridische vraagtekens zetten bij de politiedrones die nu controleren of we wel afstand houden, maar in crisistijd roept de bevolking zelf om méér, méér, méér camera’s. Sluit ons op!

Begrijpen we niet meer hoe uitzonderlijk onze Nederlandse vrijheden zijn, dat we die moeten beschermen en herstellen na de crisis? Om de hoek van de Oetgensstraat is een Montessori-basisschool. Twee moeders staan, op meters afstand van elkaar, bij een halfopen raam waaruit een juffrouw pakketjes lesmateriaal uitdeelt, lacherig. De kinderen spelen in de zon, uitgelaten, blij elkaar weer eventjes te mogen zien in de lieve stad.

Christiaan Weijts schrijft op deze plek iedere vrijdag een column.