Recensie

Recensie

De meelmot heeft mooie schubben

Boek

‘Nooit alleen thuis.’ Voor de één zullen die woorden in deze periode klinken als een vloek, voor de ander als een zegen. Wie verlangt naar troostrijk gezelschap, of naar ándere gesprekspartners dan zijn gezinsleden, kan inspiratie opdoen in het boek van de Amerikaanse hoogleraar Rob Dunn. Hij neemt zijn lezers mee op een ontdekkingstocht langs vachtmijten en huidkevers („die vind je allemaal in bed bij mensen”), grottensprinkhanen in Amerikaanse kelders en uiterst resistente kakkerlakken.

Dunn steekt zijn liefde voor al dat huiselijk leven niet onder stoelen of banken: „Kort geleden bekeek ik onder een microscoop de schubben van een Indische meelmot en vond ze prachtig. Datzelfde geldt voor het web van een huisspin dat boven mijn voordeur hangt en zelfs voor de antennes van een steekmug.”

Toch weet hij ook begrip op te brengen voor mensen die enige huiver voelen over al die huis-, tuin- en keukengasten. De afkeer voor krioelende dieren en micro-organismen zit diep, schrijft Dunn: zelfs de Egyptische farao’s kregen al vliegenmeppers mee bij hun dood, zodat ze in het hiernamaals geen last zouden hebben van ongewenste insecten.

Maar veel soorten die bij ons thuis wonen zijn noodzakelijk voor ons welbevinden, schrijft hij. „Sommige dragen bij aan ons immuunsysteem. Andere helpen de ziekteverwerkkers en schadelijke soorten in toom te houden en te bestrijden. [...] De meeste vormen van leven in huis zijn ofwel goedaardig ofwel nuttig.”

Huiver slaat om in interesse

Al met al weet Dunn zijn enthousiasme zodanig over te brengen dat aanvankelijke huiver omslaat in interesse. Mooi zijn de uitgebreide citizen science-onderzoeken die hij in zijn boek beschrijft – zo liet hij Amerikanen monsters nemen van hun douchekop om te weten welke tientallen tot soms wel honderden soorten daarin leven.

Zelfs op onverwachte plekken blijkt het te barsten van het leven: ook zeephouders in afwasmachines vormen een uniek ecosysteem vol micro-organismen.

Dankzij Dunn hoeven we ons nooit meer eenzaam te voelen.