Recensie

Recensie Muziek

Lewsberg’s praatzang, stekelriffs en liefde voor Velvet Underground

Zou Lewsberg hun aanpak, die deed denken aan die van The Velvet Underground, volhouden? Op het schurende debuutalbum van het Rotterdamse kwartet waren stekelige gitaarakkoorden de vermomming van verrassend lieflijke melodieën. En kreeg de ‘droge’ spreekzang van voorman Arie van Vliet, tegenwicht van een paniekerige gitaar.

Opvolger In This House ligt in de lijn van het debuut. De praatzang is zakelijk, drums en bas klinken stoer, de gitaar speelt stekelriffs. Nu en dan laat Van Vliet de stembanden vieren, zoals in het gezongen refrein van ‘Cold Light Of Day’. Er is onderkoelde opwinding, in ‘From Never To Once’, en ‘At Lunch’ is een kwetsbaar levenslied. Toch is het concept soms te strak.

Zo doet de gitaarsolo in het nieuwe ‘Through The Garden’ denken aan die in ‘Terrible’, van het debuutalbum - die op zijn beurt doet denken aan die in ‘European Son’, van The Velvet Underground. De liefde voor de Velvet Underground lijkt Lewsberg te beperken.