Opinie

Voor het raam

Zaterdag de auto volgeladen met boodschappen. Met de kinderen langs bij opa en oma. Net een gewone zaterdag. Alleen nu gaan we niet naar binnen, maar zetten de kratten voor de deur, zwaaien en gaan op bijna drie meter van de deur even zitten. In de deuropening staan opa en oma. We praten. En dan zegt oma: „Het doet me zo aan de onderduik denken.” Zij zegt het, ik dacht het. Quasi-opgewekt vervolgt ze: „Maar nu mag ik gelukkig wel voor het raam staan.”

Lezers zijn de auteur van deze rubriek. Een Ikje is een persoonlijke ervaring of anekdote in maximaal 120 woorden. Insturen via ik@nrc.nl