Opinie

Speculeren, terwijl op de IC mensen sterven

Maarten Schinkel

De Amerikaan Steve Eisman staat bekend als de man die een fortuin verdiende door te speculeren tegen de financiële zeepbel die in 2008 uiteenspatte. Zijn relaas is later verfilmd als The Big Short. Ook nu zijn er beleggers die fors verdienen, ditmaal aan de coronacrisis. Bill Ackman van hedgefonds Pershing Square zou al 2,6 miljard dollar hebben overgehouden aan zijn gok dat de Amerikaanse markt voor bedrijfsleningen zou instorten.

Dinsdag sloten de beurzen een abominabel eerste kwartaal af, het slechtste sinds 2008. Dat lijkt mee te vallen, maar vorige week nog regen de beurzen de drie slechtste dagen aaneen sinds het begin van de jaren dertig van de vorige eeuw. En het begin van het huidige kwartaal, woensdag, was niet best.

Ditmaal zijn er fondsen die op zoek zijn naar nieuw geld om te profiteren van de stijging van de beurskoersen die volgens hen voor de deur staat. Onsympathiek, terwijl er dagelijks mensen sterven in de IC’s? Daar zijn ze, vrij naar Bertolt Brecht, niet gevoelig voor: eerst beleggen, dan de moraal.

Belegger D.E. Shaw uit New York is volgens de Financial Times op zoek naar 2 miljard dollar, Baupost uit Boston is open for business. Zo ook het Britse hedgefonds The Children’s Investment (TCI), in Nederland berucht als het ‘activistische’ fonds dat in 2007 de noodlottige sloop van ABN Amro inluidde.

Het NRC-commentaar destijds, over het vaak nogal agressieve TCI, dat een deel van zijn winst zegt te doneren aan kindgerelateerde goede doelen: „Een fonds waarbij de genoemde ‘kinderen’ eerder uitnodigen tot een associatie met kettingzagende horrorkleuters dan met de juveniele liefdadigheid die TCI in het vaandel draagt.”

Ongevoelig? Vrij naar Bertolt Brecht: eerst beleggen, dan de moraal

Nog ééntje dan, in het kader van de wankelmoedige moraal: het Noorse staatsinvesteringsfonds, dat graag ‘groen doet’ op basis van zijn fortuin aan Noorse olie-inkomsten. Dat heeft nu tóch maar voor ruim 3 miljard dollar aan aandelen Shell ingekocht, omdat die door de crisis zo lekker laag stonden. Door dat nieuws steeg het aandeel Shell dinsdag met een kleine 8 procent, terwijl de prijs van olie die dag juist met 2 procent daalde. Normaal gaan die twee prijzen vrijwel gelijk op. De Noren zijn zo groot dat ze, zeker in deze hypernerveuze markt, self fulfilling zijn geworden.

Maar is investeren nu verstandig? Kan zijn. Kan niet zijn. Wie bereid is een vallend mes te vangen, kan geluk hebben, of pech. De autoriteiten proberen van alles om een bodem in de markt te leggen. Er is een offensief gaande tegen het zogenoemde ‘short gaan’. Dat is het lenen en daarna verkopen van aandelen, om ze vervolgens tegen een gedaalde koers terug te kopen en terug te geven aan de uitlener. Frankrijk, Spanje en Italië, zeg maar de usual suspects, behoren tot de landen die shortposities voorlopig in de ban hebben gedaan.

Dat is dan óók weer vreemd: de markt mag er dus wel op gericht zijn omhoog te speculeren, maar niet omlaag. En bovendien: hoe geniaal waren die short-gaanders en bodemvissers van de vorige crisis eigenlijk? CNBC zette ze twee jaar geleden op een rijtje en concludeerde dat ze daarna op zijn best wisselend succes hadden.

Steve Eisman, die van The Big Short, is ook daarna een goed voorbeeld. Hij speculeerde vanaf de zomer van 2018 op een koersdaling van aandelen Tesla, die vervolgens alleen maar stegen. Toen de pijn Eisman in begin februari van dit jaar te veel werd, bouwde hij zijn ‘short-positie’ af. Waarna Tesla toen pas begon te kelderen, samen met de rest van de markt. Geniaal, inderdaad.

Maarten Schinkel schrijft over economie en financiële markten.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.