Kunnen de kinderen emotioneler zijn door Corona?

Opgevoed Elke week legt Annemiek Leclaire een lezersvraag voor aan deskundigen.

Illustratie Hugo Staps

Moeder: „Kan het zijn dat kinderen zich emotioneler gaan gedragen in deze crisistijd? Mijn zoon van 12 barstte vorige week toen hij naar bed ging ineens uit in een enorme huilbui. Zijn vader woont niet bij ons, mijn zoon heeft ons nooit samen meegemaakt, en hij was daar ineens zo overstuur over. „Hij had me moeten leren fietsen”, snikte hij. Normaal zie ik daar geen verdriet over bij hem. Brengt corona, en bijvoorbeeld de teleurstelling van de groep-acht-musical die nu niet doorgaat, ook diepere pijn naar boven? Na een dag thuis surrogaat juf spelen en mijn eigen werk doen, was ik al aan het einde van mijn Latijn, dus ik moest me bedwingen om zelf niet te gaan huilen. Hoe ga je om met de niet zichtbare spanning van kinderen? Hoe kun je ze geruststellen?”

Naam is bij de redactie bekend. Deze rubriek is anoniem, omdat moeilijkheden in de opvoeding gevoelig liggen. Wilt u een dilemma in de opvoeding voorleggen? Stuur uw vraag of reacties naar opgevoed@nrc.nl

Behoefte aan verbinding

Susan Bögels: „Crises kunnen emoties van eerdere grote gebeurtenissen triggeren. Net zoals mensen op begrafenissen vaak huilen om eigen verlies. Huilen is gezond, omdat er een stresshormoon in tranen vrijkomt. Goed dat uw zoon dit bij u kan uiten, zodat hij ook nog gehoord, begrepen en getroost kan worden.

„Juist in deze tijd van social distancing voelen we onze behoefte aan verbinding en steun, dus ook aan een vaderfiguur. Deze emoties van uw zoon triggeren ook die van u: ook volwassenen voelen die behoefte aan verbinding en steun nu, missen een partner of co-ouder die er niet fysiek is. Ik zou hier niet sussen. Belangrijk is dat wij als ouders voelen hoe de geraaktheid van ons kind ons raakt, en voor die eigen geraaktheid tijd nemen. Onze behoefte is reëel en mag gevoeld worden. Wees lief voor uzelf, zoek troost.

„Kinderen mogen onze tranen zien. Geef daar woorden aan: ‘Het raakt me wat je zegt over je vader. Wat fijn dat je dat met me deelt! Ik vind het heel erg voor je dat je dat hebt gemist. Ook ik mis soms een tweede ouder in huis. Maar ik ben zo blij dat ik jou heb! En je draagt je vader in al je cellen mee.’”

Neem de tijd voor emoties

Marga Akkerman: „Dat uw zoon in tranen uitbarst, is goed voorstelbaar. Deze angstige en onzekere situatie heeft invloed op volwassenen èn kinderen. Maak van deze gelegenheid gebruik om stil te staan bij wat hem bezighoudt. Mist hij zijn vader eigenlijk meer dan hij laat blijken? Vindt hij het moeilijk dat hij zijn vader en moeder nooit samen meemaakt? Is hij misschien bang dat zijn vader ook ziek wordt? Wat zou hij nog meer met zijn vader willen doen? Het niet doorgaan van de musical zal effect hebben, maar minder dan het verdriet om zijn vader.

„Een emotionele uitbarsting kan optreden als je langdurig je verstand gebruikt en er geen aandacht is voor emoties. De huidige situatie van thuis werken en je dagelijks aan schema’s moeten houden, vraagt vooral veel van ons verstand. Laat dat schema los en geniet van het feit dat er ’s morgens niet gemopperd hoeft te worden om overal op tijd te zijn! Geef uw zoon en uzelf de gelegenheid in uw eigen tempo aan het werk te gaan, en kijk hoever jullie komen. Ga relaxen als daar behoefte aan is. Kinderen gedijen vaak uitstekend in een schema-loze periode. Zo krijgen emoties meer kans. Dat vergroot uw onderlinge verbondenheid en dat op zich werkt al geruststellend.”

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.