Genezen patiënten vertellen: wat je overhoudt aan corona

Genezen patiënten Symptomen van Covid-19 lopen uiteen van een verwaarloosbaar hoestje tot een venijnige longontsteking.

Bij Edwin Klaasen (46) en Vivian Blinksma (39) verliep het ziekteproces heel verschillend. "Het is frustrerend als je dit samen beleeft en de een herstelt sneller dan de ander.”
Bij Edwin Klaasen (46) en Vivian Blinksma (39) verliep het ziekteproces heel verschillend. "Het is frustrerend als je dit samen beleeft en de een herstelt sneller dan de ander.” Foto Merlin Daleman

Edwin Klaassen heeft alweer twee keer tien kilometer hardgelopen, maar zijn vriendin Vivian Blinksma voelt zich na vijf weken nog steeds lamlendig. Gina Zoon moest naar het ziekenhuis en voelde zich zo beroerd dat ze dacht: ‘laat mij maar wegglijden’ - terwijl het bij haar man Ed veel minder hevig verliep.

Dat symptomen van Covid-19 uiteenlopen van een onprettig maar verwaarloosbaar hoestje tot een venijnige longontsteking, blijkt ook uit verhalen van Nederlandse patiënten. In totaal waren woensdag 13.614 besmettingsgevallen bekend – omdat lang niet iedereen getest wordt, ligt het werkelijke aantal hoger. Er overleden 1.173 mensen aan het virus.

In de meeste gevallen verloopt een infectie mild, als alleen de neus en keel zijn aangedaan. Maar soms bereikt het virus ook de diepere luchtwegen, met een longontsteking tot gevolg. Dat kan uitmonden in het acute respiratory distress syndrome (ARDS), waarmee patiënten op de intensive care belanden en beademd moeten worden.

Na ARDS is het longweefsel erg beschadigd en als dit geheeld is,kunnen zich na verloop van tijd littekentjes vormen. Hoe dit uitpakt bij mensen die Covid-19 hebben gehad is nog niet te zeggen omdat de ziekte daarvoor nog niet lang genoeg bestaat.

Bij de ziekte sars, waar in 2003 door een ander coronavirus een pandemie van uitbrak, kregen mensen ook ARDS. Pakweg een kwart van die mensen had jaren later nog kleine littekens op de longen. Dat geeft bij gezonde mensen meestal geen of heel milde klachten. Maar bij mensen die al andere longziekten hebben, kan dat wel tot problemen leiden.

Mensen die al longziekten hebben, lopen meer kans op een ernstiger beloop van Covid-19, dus het is voorstelbaar dat zij op termijn last blijven houden. Het Longfonds bereidt zich al voor op een groep patiënten die permanente schade zal overhouden aan een Covid-19 infectie. Die onduidelijkheid waarmee de ziekte omgeven is, is ook mentaal een last, zegt Edwin Klaassen, die het virus al heeft gehad: „Je gaat ineens heel erg op je lichaam letten.”

Met medewerking van Niki Korteweg

Edwin (46) en Vivian (39) ‘Frustrerend dat de één sneller herstelt dan de ander’

Foto Merlin Daleman

Naam: Edwin Klaasen (46) en Vivian Blinksma (39)
Beroep: Bakker/ondernemer en creatief ondernemer
Woonplaats: Waalwijk en Rotterdam

Hij: „Eind februari, we waren net terug uit Italië, gingen we ons slecht voelen. Veel hoesten, moeite met ademen. Bij mij duurde het ziek zijn ongeveer een week. Ik heb alweer twee keer tien kilometer hardgelopen.”

Zij: „Ik hou ook van sporten, maar moet er nog niet aan denken. Ik heb nog steeds soms die druk op de borst en af en toe ben ik in ademnood. Ik voel me een stuk beter dan een paar weken geleden, maar de milde symptomen blijven aanhouden. Gisteren belde ik de GGD erover, zij zeggen dat het inderdaad lang kan duren. Het is frustrerend als je dit samen beleeft en de een herstelt sneller dan de ander.”

Hij: „Omdat Vivian een auto-immuunziekte heeft, duurt het bij haar misschien langer. Ik heb dagelijks dat ik dénk dat ik iets voel. Is dat druk op de borst? Je gaat ineens heel erg op je lichaam letten. Ik heb geen koorts, dus ik vertrouw er op dat ik beter ben.”

Zij: „Ik zit al vijf weken in quarantaine.”

Hij: „Het is best een opluchting om het gehad te hebben. Misschien zijn we nu immuun. We worden heel veel benaderd door mensen die vragen: hoe is het dan?”

Zij: „Je merkt ook wel wantrouwen, toch? Dat je mensen tegenkomt tijdens je werk die onzeker zijn: ben je wel echt virusvrij?”

Hij: „De onwetendheid zorgt ervoor dat mensen argwanend zijn. Het zou wel fijn zijn als je op een briefje kunt krijgen dat je genezen bent, maar dat doen ze niet.”

Gina (92) en Ed (84) Zoon ‘We hebben een engeltje op onze schouders’

Foto Merlin Daleman

Naam: Gina (92) en Ed (84) Zoon
Beroep: gepensioneerd
Woonplaats: Ulvenhout (Noord-Brabant)

Hij: „Het is begonnen met een verjaardagsfeest in de familie op 29 februari. Daar kwamen zo’n veertig mensen op af, van wie tien ziek zijn geworden. 3 maart kreeg ik de eerste verschijnselen: hoesten, hoofdpijn, duizeligheid, benauwdheid. Een dag later begon het bij Gina. Die verzwakte met de dag. Op de ochtend van de 16de viel ze af en toe weg. Ik raakte in paniek en heb de GGD gebeld. De ambulance heeft haar opgehaald.”

Zij: „Het kon me niet meer schelen. Ik dacht: laat me maar wegglijden.”

Hij: „Het afscheid ging heel snel, ik was bang dat ik haar nooit meer terug zou zien. Gina heeft een pacemaker en COPD (longziekte) en is genezen van borstkanker. We zijn 57 jaar getrouwd en bijna altijd samen.”

Zij: „Ik heb vier dagen in het ziekenhuis gelegen, met een longontsteking en uitdrogingsverschijnselen. Maar het ergste was dat ik niemand mocht zien. Alleen mijn kleindochter heeft een keer spulletjes gebracht in een maanpak.”

Hij: „Het gekke is dat we geen hoge koorts hebben gehad. Altijd onder de 37,5. Eén dag had ik 38,1.”

Zij: „Op 3 maart testte Ed positief op corona, ik pas in het ziekenhuis. Op 19 maart mocht ik weer naar huis. Dikke tranen. We hebben meteen tien jaar bijgetekend, Ed en ik.”

Hij: „Nou en of. We hebben een engeltje op onze schouders. Gina doet zelfs weer aan diamond painting!”

Zij: „Ik voel me redelijk, alleen het lopen wordt niet meer beter. Ik heb een pakkie uitgedaan.”

Rob Mudde (53) ‘Zelfs de bakker en de slager lieten van zich horen’

Foto privé collectie

Naam: Rob Mudde (53)
Woonplaats: Oegstgeest
Beroep: Organisatiecoach, voornamelijk in zorginstellingen

„Ik ben ziek geworden op maandag 9 maart, een week nadat ik terugkwam uit Italië. Na een dag of twee hoge koorts heb ik de huisarts gebeld en is de GGD langsgekomen. Ik had symptomen die één op één corona waren: droge keel, oppervlakkig ademen. Op vrijdag de dertiende kreeg ik de uitslag.

„Ik heb een moment gehad dat ik écht kortademig werd. Ademnood betekent mogelijke escalatie van de ziekte en misschien een ziekenhuisopname, wist ik. Dat was erg beangstigend. Toen ben ik op mijn rug gaan liggen en ademhalingsoefeningen gaan doen. In mezelf keren, rust nemen. Een week lang ging ik alleen mijn kamer uit om naar de wc te gaan. Mijn vrouw en kinderen heb ik amper gezien. Ik heb een paar keer een douche genomen, maar ik viel steeds bijna flauw.

„Omdat ik in Oegstgeest één van de eersten was met het virus was ik the talk of the town. De hoeveelheid appjes, kaarten en berichten die ik kreeg was hartverwarmend, zelfs de bakker en de slager lieten van zich horen. Die hoge betrokkenheid is onvoorstelbaar bijzonder. Het collectieve sentiment in Nederland is nu: ons overkomt iets vreselijks, maar we gaan het schaffen.

„Na ongeveer een week waren de koorts en het hoesten voorbij, maar mijn stem is nog steeds een beetje gebroken. Ik voel me slap en heel moe. Ik ben bijna 7 kilo afgevallen. Een week lang kon ik niks eten. Ik heb nog steeds behoorlijke druk op mijn borst, maar dat kan ook komen doordat ik tijdens de skivakantie mijn ribben heb gekneusd.”

Dhyani Giel (38) ‘Mijn klachten zijn mild, ik heb meer last van sensatieverhalen’

Foto privé collectie

Naam: Dhyani Giel
Beroep: huisarts
Woonplaats: Oranjestad (Aruba)

„Ik ben vijf maanden zwanger en mijn partner en ik vlogen 4 maart voor een lang weekend naar New York. Het coronavirus waarde toen al over de wereld, maar in New York was pas één persoon positief getest. Met doekjes en ontsmettingsmiddelen stapten we in het vliegtuig.

„Mogelijk hebben we het virus in de Apple store opgepikt. Feit is dat mijn partner twee dagen na terugkeer een droge hoest kreeg en weer twee dagen later koorts. De 13de werd hij positief getest op Covid-19.

„Zelf had ik die eerste dagen geen klachten. Ik werkte door, volgens protocol. Ik heb meerdere patiënten gezien en zat aan bij een vergadering met vijftig huisartsen.

„Maar toen dus kwam de uitslag van mijn partner. En drie dagen later de mijne: identiek. Uit voorzorg werden alle vergaderaars getest, allen negatief. Ook mijn familie en patiënten hebben gelukkig geen klachten ontwikkeld.

„Maar pseudo-journalisten lekten mijn naam: het derde coronageval op het eiland. Ze schreven dat ik niet in quarantaine wilde en mijn patiënten aan gevaar heb blootgesteld.

„De waarheid is dat ik meteen in isolatie ben gegaan. Mijn fysieke klachten zijn mild, ik heb meer last van de sensatieverhalen. Dit is een klein eiland, met 120.000 inwoners.

„Inmiddels zijn er 50 coronabesmettingen op Aruba. Het aantal IC-bedden is schaars, dus raken de eilandbewoners in paniek; wie gaan artsen redden, als ze voor de keuze komen te staan?”

Mariken Kamp (32) ‘Wees niet te arrogant te denken dat het jou niet overkomt’

Foto privé collectie

Naam: Mariken Kamp (32)
Beroep: kunsthistorica
Woonplaats: Amsterdam

„Ik hoor het mezelf nog zeggen: ‘Ach, dat coronavirus, waar maakt iedereen zich zo druk om? Ook ik was een ongelovige, totdat ik zelf Covid-19 kreeg.

„Mijn vriend Hendrik-Jan en ik waren eind februari naar de Italiaanse provincie Zuid-Tirol afgereisd, tegen de grens met Oostenrijk. Zuid-Tirol was toen nog geen risicogebied, maar uit voorzorg verlieten we ons huisje alleen voor het hoognodige. Terug in Nederland gingen we in zelfquarantaine, want je weet maar nooit.

„Na een paar dagen begonnen we ons wat grieperig te voelen. Maar alleen bij mij volgde de koorts. Met horten en stoten ging het, van 35 graden naar ruim 39 en terug, binnen een halve dag tijd. Daarna kreeg ik ademhalingsproblemen. Toen die te heftig werden, heeft de huisarts op 18 maart een ambulance gebeld. Ik heb twaalf dagen in het ziekenhuis gelegen, waarvan vijf op de IC.

„Die eerste dagen mocht ik Hendrik-Jan nog zien, maar daarna werden de regels aangescherpt en lag ik in volledige isolatie. Ik was bang, huilde veel en voelde me heel alleen. De verpleging probeerde me te troosten, maar de gehandschoende hand van een vreemde voelt toch anders dan die van Hendrik-Jan.

„Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik voor mijn leven gevochten heb. Ik moest heel hard trekken om zuurstof, lag aan de beademing, maar wilde niet kunstmatig in coma worden gebracht. Dat ik dat gevecht gewonnen heb, vervult mij met trots.

„Sinds zondag ben ik weer thuis. Het voelt als een levensveranderende ervaring. Ik heb altijd een muurtje om me heen gehad, dat muurtje is nu afgebroken. In die zin voel ik mij bevrijd. Maar ik gun het niemand en waarschuw iedereen: wees niet zo arrogant om te denken dat het jou niet overkomt.”