Recensie

Recensie Media

Een stroeve remake van een klassieker

Pokémon Mystery Dungeon Alsof met minimale moeite een lik verf over een verouderde game is geschilderd.

De nieuwste Pokémon-game voor Nintendo Switch oogt schattig en toegankelijk, maar vergis je niet: deze remake van een oude klassieker voelt anno 2020 stroef en onhandig aan, en lijkt alleen weggelegd voor de meest fanatieke gamers.

De games waarop deze herziene versie gebaseerd is, verschenen origineel voor de Game Boy Advance en Nintendo DS in 2006. Ditmaal speel je niet als een jonge tiener die monsters traint, maar ben je een mens die zelf in een pokémon is getransformeerd. Dat zorgt voor een leuk perspectief: waar de titulaire monsters in de serie hooguit hun eigen naam schreeuwen, ontdek je in Mystery Dungeon wat voor karakters er schuilen achter de populairste mascottes.

De remake is gehuld in een soort waterverfstijl, om zo de gedateerde beelden van de alweer 14 jaar oude originelen te verhullen. In filmpjes en stilstaande beelden ziet dat er mooi uit, maar tijdens het spelen blijkt snel hoe gedateerd de onderliggende game is. Personages draaien met willekeur gekke rondjes en je personage glijdt op een rare, stugge wijze door de gamewereld. Het voelt alsof met minimale moeite een lik verf over een verouderde game is geschilderd.

Speelt zichzelf

Daar komt nog bij dat het onderliggende spelprincipe ook verouderd aanvoelt. In Mystery Dungeon begeleid je een team monsters door kerkers heen, waarin ze andere pokémon bevechten tijdens één van de vele reddingsacties. Waar je in moderne Pokémon-games complexe gevechten voort, vliegen in Mystery Dungeon onhandige vuurballen en andere aanvallen door de lucht voor je er erg in hebt.

De game speelt zichzelf nagenoeg automatisch – en met een druk op de knop gebeurt alles zelfs volledig geautomatiseerd. Dat is ook nodig, wil je de urenlange tochten door de kerkers van de game een beetje doorkomen. Maar omdat die er al snel allemaal hetzelfde uitzien, is het lastig om je niet te vervelen.