Opinie

Anti-kijktips voor coronatijden

Peter de Bruijn Filmtips om de tijd door te komen zijn er momenteel genoeg. Peter de Bruijn zet op een rij welke films nu maar beter te vermijden zijn: te bizar, zwaarmoedig, deprimerend. Een topvijf om nu maar even over te slaan.

Peter de Bruijn

Lijstjes met filmtips om de lange dagen door te komen tijdens de coronacrisis zijn er in overvloed. Maar hoe zit het met de films die juist bijzonder ongeschikt zijn voor dit moment? Dat zijn er niet weinig. Eenzaamheid, vervreemding en levensangst zijn ongeveer het dagelijks brood van veel arthouse. Film is natuurlijk niet het echte leven. Maar die vergissing is momenteel snel gemaakt. Daarom een topvijf van films die beter even in de wachtstand kunnen blijven staan:

  • 5.

    Eraserhead. De bizarre debuutfilm van David Lynch uit 1977 volgt jongeman Jack die in een somber kamertje woont en uit zijn slaap wordt gehouden door een vreemd wezentje met een vissenkop, dat al dan niet een baby voorstelt. In Eraserhead projecteerde Lynch alle angsten van de jonge kunstenaar, die vreest dat zijn leven al zo ongeveer ophoudt voordat het goed en wel is begonnen.

  • 4.

    Synecdoche, New York. Scenarioschrijver Charlie Kaufman blies zijn carrière in 2008 zo ongeveer op met zijn zwaarmoedige regiedebuut. Caden Cotard is een toneelregisseur, die veel last heeft van zijn hypochondrie. Zijn vrouw heeft als kunstenaar meer succes dan hij en vertrekt met zijn dochtertje naar Berlijn. Caden leest in een interview met haar in een glossy dat ze „alleen nog wil omgaan met gelukkige en gezonde mensen”. Dan wint Caden een grote beurs. Met die zak geld kan Caden zijn morbide obsessies eindeloos uitleven in een theaterproject. Tot overmaat van ramp wordt Caden gespeeld door de veel te vroeg gesneefde Philip Seymour Hoffman.

  • 3.

    Anomalisa. In het geheel niet ontmoedigd door de flop van Synecdoche, New York maakte Kaufman zeven jaar later een stop-motionanimatiefilm over Michael, een auteur van motiverende managementboeken. Na een moeizame onenightstand belandt Michael tijdens een zakenreis in een angstaanjagend overtuigende paniekaanval. Dat Michael een pop is maakt zijn breakdown niet minder huiveringwekkend.

  • 2.

    Le feu follet. De film van Louis Malle uit 1963 met Maurice Ronet is gebaseerd op de gelijknamige roman van de collaborerende auteur Pierre Drieu La Rochelle uit 1931. Alain is na maanden in een ontwenningskliniek genezen verklaard van zijn drankverslaving. Zelf heeft hij daar geen fiducie in. Hij was ooit een gevierde mooie jongen; zijn drankgelagen zijn legendarisch. Zijn vrienden schikken zich in een burgerlijk leven, maar Alain kan zijn middelmatigheid niet accepteren.

  • 1.

    Un homme qui dort. De film van co-regisseurs Bernard Queysanne en Georges Perec uit 1974 is gebaseerd op Perecs gelijknamige roman uit 1968. Un homme qui dort is een uitstekende kandidaat voor de titel Meest deprimerende film aller tijden. Een student op een armoedig zolderkamertje in Parijs besluit op een dag nergens meer aan mee te doen. Hij gaat niet meer naar college, hij spreekt niemand meer, hij dwaalt alleen nog doelloos door de stad. Hij zit alleen in een kleine bioscoop, ligt op bed, eet een slechte maaltijd in een café. Ondertussen horen we zijn neerslachtige gedachtestroom, extra vervreemdend uitgesproken door een vrouwenstem.

Fantastische films, daar niet van. Maar nu even niet.

Peter de Bruijn is filmrecensent.