Een podcast met verhalen die je wíl horen van andere ouders

Luistertips Twee podcasts en één liedje rondom een thema. Dit keer: opvoeden.

‘De ‘Babywet van Murphy’ is dat je allemaal kussens neerlegt en dat het kind dan tóch met het hoofd op de vloer valt, precies op die ene plek waar geen kussen lag.”

Zo’n anekdote is typisch voor de podcast Ik ken iemand die, waarin vier schrijvers/journalisten in gesprek gaan met elkaar en deskundigen over opvoeden en „al het moois en lelijks dat daarbij komt kijken”. De eerste aflevering van dit jaar, nu online, gaat over de anti-autoritaire crèches van de jaren 70 en of we daar nu – in tijden van curlingouders en rubberen tegels – van kunnen leren. De ‘kresj’ was een plek waar kinderen in totale vrijheid hun weg mochten zoeken. Debora uit Nijmegen vertelt dat ze speelde met echte hamers en spijkers. Een keer kwamen nieuwe ouders op de crèche kennismaken, in hun blootje.

De ik-ken-iemand-die-anekdotes zijn de verhalen waarvoor je luistert. Want: als ouder wíl je horen dat andere ouders ook doodmoe zijn, dat hun kinderen ook tekeergaan in een winkel, dat ze een kind met koorts toch gewoon naar de crèche brengen zodat zij kunnen werken, en dat andere kinderen ook vallen – of dat ouders ze per ongeluk láten vallen. Toen Alex van der Hulst (een van de journalisten) met zijn baby in slaap viel, gleed zij uit zijn armen, boven op een stekkerdoos. Het litteken in haar gezicht ziet hij elke dag. (CV)

Ik ken iemand die, Dag en Nacht Media, elke maand een aflevering