Opinie

De Tour de France van 2020 heeft spuugzones

Wilfried de Jong

Het is broeierig heet hier in Grenoble, daags na Quatorze Juillet. Bij de start staan de overgebleven renners in de Tour de France van 2020. Vijfentwintig mannen die niet van opgeven willen weten. Op het plein verschijnt de baas van de Tour. Vlak voor het vertrek van iedere etappe leest hij de namen voor van de dodelijke slachtoffers van het coronavirus in Frankrijk.

Het ritueel duurt iedere ochtend langer, vandaag al bijna vijf minuten.

De achternamen zijn moeilijk te verstaan omdat de geëmotioneerde Prudhomme door een mondkapje spreekt. Hij heeft een venijnig hoestje maar bezweert dat niemand zich zorgen hoeft te maken.

Het startschot weerkaatst tegen de huizen waar de bewoners zwaaien achter de ramen. Weg zijn de coureurs. Met mondkapjes op, lange mouwen en handschoenen aan. Op naar de zwaarste berg van de Tour de France. Dit is de koninginnenrit, de zwaarste van allemaal; hij eindigt op 2.304 meter hoogte, op de top van de Col de la Loze.

In alle vroegte is een colonne vertrokken van verfwagens met een spuitinstallatie aan de achterbumper. Om de anderhalve meter zetten ze een gele stip op het asfalt van de slotklim. In andere jaren renden wielergekken met hun idool mee in een roze string of verkleed als ijsbeer. Dat is nu verboden, je moet op je stip blijven staan en moet je mond houden als een wielrenner passeert.

Langs het parcours zijn spuugzones ingericht voor het peloton. Zomaar rochelen en snuiten is verboden, alleen in de aangegeven zone mogen renners in plastic tonnen mond- en neusvocht kwijt. Officials in beschermpakken sluiten na de laatste renner de tonnen af en brengen ze naar een verbrandingsoven.

Het favoriete boek op het nachtkastje in de rennershotels is deze zomer Fifty places to bike before you die van Chris Santella, meldt Radio Tour als weetje.

In een volgwagen achter het peloton zit Roxana Maracineanu. Vanaf de uitbraak van het virus heeft zij als minister van Sport gestreden voor het doorgaan van de Tour. De zomerse trots van Frankrijk, die laat je niet schieten. Het is haar gelukt. Ze is in het gezicht gespuugd door tegenstanders en wordt sindsdien beveiligd.

Wie deze bergetappe heeft gewonnen is onduidelijk. Journalisten, cameramensen en motorrijders zijn demonstratief in het dal gebleven omdat het risico van besmetting al weken te groot is. Het laatste live-televisiebeeld was van een boze Bernard Hinault. De oud-winnaar hield langs de kant een stuk karton omhoog met een handgeschreven tekst: Het leven is belangrijker dan de Tour.

Een wielerfan verstuurde zojuist met zijn mobieltje vanaf de bergtop een foto van de klassementsleider. De onherkenbare coureur staat in de grijze trui met een zuurstofmasker voor en een fles op zijn rug. Twee mannen in witte overalls ondersteunen hem. Er is geen publiek te zien. De wielrenner houdt een bosje doodsbloemen omhoog met zijn plastic handschoen.

Hij is vanaf nu de leider in de Tour de France van 2020, het enige mondiale sportevenement ter wereld dat morgen gewoon weer doorgaat.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.