Deze drie jonge cellisten winnen nieuwe zielen voor de klassieke muziek

Nieuwe generatie cellisten Drie markante jonge cellisten winnen nieuwe zielen voor de klassieke muziek.

Sheku Kanneh-Mason
Sheku Kanneh-Mason Foto Jake Turney

De bekendste cellosensatie van dit moment draagt de exotische naam Sheku Kanneh-Mason. De twintigjarige Brit stal vijf jaar geleden met zijn broers en zussen, „als de Jacksons van de klassieke muziek” de harten van het Britse publiek met hun optredens in de televisishow Britain’s Got Talent. Een jaar later brak de cellist ook door de witte muren van het klassieke bastion toen hij de eerste zwarte winnaar werd van de BBC Young Musician of the Year Award. Maar internationaal zullen de meeste mensen zich Kanneh-Mason herinneren van zijn optreden bij de bruiloft van de Britse Prins Harry en Meghan Markle.

Sheku Kanneh-Mason droeg zijn debuutalbum Inspiration op aan de cellolegendes en popmusici die hem bezielen. Zo staan oervaders Pablo Casals en Mstislav Rostropovitsj gebroederlijk naast singer-songwriter Leonard Cohen en reggae-pionier Bob Marley. Het album werd een bestseller. Onlangs verscheen Kanneh-Masons tweede album, waarop het Celloconcert van Edward Elgar het hart vormt. Het lijkt vooral een eerbetoon aan zijn Engelse roots, vol nostalgische en bitter-zoete bespiegelingen. De cd kwam eind januari meteen in de toptien van de Britse album hitlijst: de eerste cellist die deze prestatie leverde.

Lees ook dit interview met Sheku Kanneh-Mason

Kanneh-Mason lijkt de cross-overfunfactor van zijn tienerjaren langzaam te verruilen voor het bestaan in de volwassen klassieke biotoop – in de hoop dat zijn grote schare fans hem daar wil volgen.

Luka Sulic Foto Simone di Luca

Brombeer met rauwe stem

Datzelfde geldt voor de 32-jarige Luka Sulic, de introverte helft van het duo 2Cellos, dat zo’n negen jaar geleden uitgroeide tot een hit op YouTube. Zevenenhalf miljoen views trok hun video van een celloduel op Michael Jacksons ‘Smooth Criminal’.

De conservatoriumstudenten werden een hype, ook omhelsd door de popwereld. Zeven jaar lang reisden Stjepan Hauser en Luka Sulic met hun ‘act’ de wereld rond. Ze traden op in shows van Elton John, speelden voorafgaand aan de Champions League-finale tussen Real Madrid en Liverpool en in de populaire tv-show Glee. „Onze mooiste beloning is als we kinderen inspireren om muziek te maken”, zeiden beide cellisten tussen alle grappen en grollen door.

Sulic probeert zijn jonge poppubliek nu naar het meer klassieke domein te lokken, met Vivaldi’s Vier Jaargetijden. Hij werkte twee jaar lang aan een cellobewerking van deze vioolconcerten. De uitkomst mag er wezen: zijn beurtelings zangerige en virtuoze maar beeldende vertolking staat als een huis – ook langs de klassieke meetlat. Voor Sulic lijken genres niet te bestaan: zijn cello tekent net zo makkelijk lange melodische lijnen als hijgende rockritmes. De Sloveen zoekt in tegenstelling tot Kanneh-Mason in 2Cellos bewust een andere kant van het instrument: de vaak melancholieke brombeer laat zijn uitbundige, somtijds rauwe stem horen.

Muzikale zendeling

Meer in de anonieme schaduw van deze cello-sterren beweegt zich de Duitser Leonard Elschenbroich, meer een traditionele classicus. Hij stimuleert wel de nodige eigentijdse componisten om meer voor de cello te schrijven, en op die manier het bereik van het instrument verder te ontwikkelen.

Waar Sulic en Kanneh-Mason zich richten op de massa, gaat Elschenbroich vooral naar de basis. In geboorteland Duitsland en Engeland, waar hij woont, bezoekt de cellist basisscholen om de kinderen te laten kennismaken met zijn instrument en klassieke muziek. Hij gelooft niet in veelvuldig concertbezoek van twintigers, maar wel in het inzepen van jongeren, zodat ze rond hun veertigste de weg naar de zalen kunnen vinden.

Leonard Elschenbroich Foto Felix Broede

Als mede-oprichter van het Orquesta Filarmónica de Bolivia trekt hij jaarlijks de bergen en oerwouden van het Latijns-Amerikaanse land in als een muzikale zendeling. Het ensemble groeide van vijftien leden uit tot ruim negentig, en vanuit alle streken stromen nog altijd jongeren toe.

Elschenbroich is een van de weinige bekende klassieke musici die Bolivia bezoeken, maar de impact op de locale gemeenschappen is groot, mede omdat het orkest stukken speelt die daar geschreven werden door Europese missionarissen in de zeventiende en achttiende eeuw.

„Ik hoef hier”, zegt de cellist in een documentaire, „nooit het belang en de betekenis van muziek uit te leggen.”