Van Nieuwkerk wilde Nouri’s vader iets vragen, maar zijn stem stokte

Zap De voorlaatste aflevering van DWDD was de meest emotionerende van allemaal. Resoluut en liefdevol werd de aandacht steeds teruggeleid naar Nouri’s geliefden en familie, naar hun verdriet.
De special over Abdelhak Nouri in De Wereld Draait Door.
De special over Abdelhak Nouri in De Wereld Draait Door. Beeld BNNVARA

Halverwege de special over Abdelhak Nouri hield de regie van De Wereld Draait Door Matthijs van Nieuwkerk even buiten beeld. Er was net een compilatie getoond van Ajax-supporters die massaal hun best deden om de familie Nouri te troosten. Van Nieuwkerk wilde Nouri’s vader iets vragen, of een van zijn broers, maar zijn stem stokte.

‘Het doet je iets, hè?”, zei tafelheer Humberto Tan en er viel een stilte waarin het verdriet als motregen neerdaalde op de gasten in de lege studio. „Waarom is het zo moeilijk?” vroeg Tan. „Tja”, bracht Van Nieuwkerk machteloos uit. Hij knikte naar de mensen om hem heen: „Vader, broer, vrienden.” Tan nam de gespreksleiding even over.

De voorlaatste aflevering van DWDD was de meest emotionerende van allemaal: een uur lang ging het uitsluitend over de Ajax-speler die bijna drie jaar geleden ineenzakte op het veld en onherstelbare hersenschade opliep. De wereld buiten leek niet te bestaan. Dat midden in de coronacrisis voetballers Donny van de Beek, Frenkie de Jong (uit Barcelona) en Steven Bergwijn (uit Londen) in Amsterdam waren – over die logistiek werd niet gerept. Het woord corona viel niet.

Intussen verhoogde de afwezigheid van publiek de intimiteit. De coronamaatregelen bepaalden dat de voetballers die op hun beurt aan tafel wachtten, anderhalve meter uit elkaar moesten zitten. Alleen, met aangrijpend strakke koppies en zonder mogelijkheid om steun bij elkaar te zoeken. Zoals Humberto Tan onder normale omstandigheden vast een hand op de arm van Van Nieuwkerk had gelegd.

De aanleiding voor de uitzending was de verschijning van het boek Abdelhak Nouri. Een onvervulde droom door Khalid Kasem, de vertegenwoordiger van de familie Nouri. Het gesprek met hem was relatief zakelijk en ging onder meer over de moeizame onderhandelingen met Ajax. De club heeft fouten in de behandeling van de speler uiteindelijk erkend, maar over de hoogte van de geleden schade wordt nog steeds overlegd. Dat gebeurt in surrealistische gesprekken over hoe de loopbaan van Nouri verder verlopen zou zijn en hoeveel miljoenen hij dan verdiend zou hebben.

Zou hebben. In werkelijkheid wordt ‘Appie’ (Tan, die hem nooit heeft ontmoet, hield het chique bij de achternaam) door zijn familie thuis verzorgd. Er is 24 uur per etmaal iemand bij hem. „Het gaat goed met hem”, vertelde zijn broer Abderharrim. „Hij is zich bewust van waar hij is. Hij slaapt, niest, eet en hoest.” Soms kijken ze samen voetbal. Met zijn wenkbrauwen kan Nouri een beetje communiceren. Met die wenkbrauwen spoorde hij vorig jaar ook zijn ploeggenoot Frenkie de Jong aan om Barcelona als nieuwe club te kiezen.

Het „vader, broer, vrienden” van Van Nieuwkerk laat zien waarom het programma zo aangrijpend was. Juist in de talkshow die groot werd door dingen groots te maken, was nu voor maatschappelijke beschouwingen geen ruimte. Resoluut en liefdevol werd de aandacht steeds teruggeleid naar Nouri’s geliefden en familie, naar hun verdriet. Zo werd Nouri geen symbool van iets anders dan zichzelf: een jonge man met een onweerstaanbare persoonlijkheid en ‘zachte voeten’.

Schitterend blijft het filmpje waarin Nouri zich klaarmaakt voor zijn debuutwedstrijd Ajax-Willem II en na afloop thuis feestelijk wordt ontvangen. Ook waren er pupillenbeelden, gefilmd toen de bal nog te groot leek voor de kleine speler, van wie het geluk fragieler zou blijken dan iemand kon vermoeden.

Het is dezelfde fragiliteit waarmee iedereen dezer weken hardhandig wordt geconfronteerd. Misschien kwam het daarom allemaal extra hard aan.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.