Foto Kees van de Veen

NRC fotografeert: het eigen gezin

NRC-fotograaf Hoe kijken NRC-fotografen naar Nederland? In deze aflevering van een serie fotografeert Kees van de Veen, nu het gebod om thuis te blijven geldt, zijn eigen gezin.

‘Om acht uur liggen de kinderen in bed en dan zijn wij helemaal afgedraaid”, zegt Kees van de Veen (39). „Normaal gaan wij nooit zo vroeg naar bed. Nu liggen we er om tien uur in. Waar zijn we nou toch zo moe van, zeggen we dan tegen elkaar.”

Van de Veen is fotograaf, zijn vrouw Marianne is freelance-interieurstylist. Had Van de Veen de afgelopen week nog een paar kleine opdrachten voor NRC, voor Marianne ligt het werk nu helemaal stil . Zo goed en zo kwaad als het kan geven ze hun dochters Puck (8, groep 5) en Coosje (6, groep 4) thuis les. „Hoe ging dat ook alweer, delen en vermenigvuldigen? Daar hebben ze nu heel andere methodes voor. En hoe leg je die goed uit? Voor ons zijn regels voor spelling en grammatica heel vanzelfsprekend. Maar maak een kind maar eens duidelijk hoe dat zit met verleden tijd, voltooid verleden tijd, onregelmatige werkwoorden.”

Foto’s Kees van de Veen

Van de Veen woont in Haren in Groningen en is normaal gesproken de hele dag op pad om voor verschillende opdrachtgevers reportages en portretten te maken. Dat kijken, zegt hij, houdt natuurlijk niet op als je noodgedwongen thuis moet zitten. „Ik blijf fotograaf, ik denk in beelden. Overal om me heen zie ik licht en vorm, momenten die bijzonder zijn. Dat kan ik nu niet zomaar uitzetten.”

Dus besloot hij om zijn eigen gezin te gaan fotograferen. Met een handzame Sony, een compacte zoomcamera die misschien niet technisch de meest perfecte foto’s aflevert, maar waardoor hij als een echte ‘fly on the wall’ de kleine momenten thuis – het hangen op de bank, het buitenspelen, met mama samen onder de dekens – kan vastleggen. „Als je bij iemand binnenkomt moet je eerst kennismaken, je moet je de situatie of het moment eigen maken. Hier geldt dat niet. Hier voelt alles natuurlijk. We kennen elkaar door en door, de kinderen trekken zich niets van me aan. Ik fotografeer nu veel meer op mijn gevoel. Niet eerst: goed kijken, kadreren, licht instellen. Maar gewoon, klik klik klik. Soms is een foto overbelicht, veel te dichtbij, kijk ik niet eens door de zoeker. Het gaat me altijd om het moment. Als dingen samenkomen. Een blik. Een beweging.”

Het gezin moet nog steeds wennen aan het continu samenzijn, zegt Van de Veen. „Normaal heb je meer tijd voor jezelf. Soms is er irritatie. ‘Ja maar juf doet het altijd zo’, zeggen de kinderen dan. Of ze gaan met elkaar lopen klooien. Dan moet ik er een naar de andere hoek van de kamer sturen.”

Maar over het algemeen is het „heel gezellig” en spelen de zusjes samen als beste vriendinnen. Er wordt gebakken, gelezen, gepuzzeld, geskypet met opa’s en oma’s, een uurtje tv-gekeken. De kinderen krijgen taakjes als het stofzuigen van de kamer en het uitruimen van de vaatwasser en ze verzinnen in de zeeën van tijd gekke woorden als ‘uitgelubberd tandgebit’ en ‘angtoengdrenten’ („iets als ‘woon je in Drente?’ in het Duits, volgens Puck dan”). „En ik heb met ze gerugbyd in de tuin. Een uur intensief samen spelen, wanneer neem ik daar nou de tijd voor?”