Recensie

Recensie Media

In Mocro Maffia wacht de dood op elke straathoek

Misdaadserie In het tweede seizoen van de sterke Videoland-serie Mocro Maffia laait de bendeoorlog in de Amsterdamse onderwereld verder op en neemt de drugshandel een internationale afslag.

Mocro Maffia seizoen 2, met vanaf links Nasrdin Dchar, Iliass Ojja, Aziz Akazim, Mandela Wee Wee, Robert de Hoog, Bilal Wahib en Walid Benmbarek.
Mocro Maffia seizoen 2, met vanaf links Nasrdin Dchar, Iliass Ojja, Aziz Akazim, Mandela Wee Wee, Robert de Hoog, Bilal Wahib en Walid Benmbarek. Foto Videoland/RTL

Het was twee jaar geleden een aangename verrassing in het aanbod van onlinedienst Videoland: de compromisloze en opmerkelijk grimmige misdaadserie Mocro Maffia. Het was nodig, want de ‘Videoland Original’-catalogus kwam met horten en stoten op gang: een serie als De 12 van Oldenheim was aardig, terwijl titels als Zwarte Tulp en Weemoedt nooit boven het bomvolle maaiveld der series uitstaken.

Maar toen was daar ineens Mocro Maffia van Thijs Römer en Achmed Akkabi, voorzichtig gebaseerd op het gelijknamige boek van Marijn Schrijver en Wouter Laumans. Zeker, het was wéér een misdaadserie, en die zagen we de afgelopen jaren wel vaker op het Nederlandse scherm, maar Mocro Maffia was anders. Rauwer. Realistischer. Authentieker. De serie toonde bovenal dat het best kan: een tv-serie maken met een diverse cast waarin veel relatief onbekende, nieuwe gezichten een kans kregen.

Muis

In dat eerste seizoen viel bijvoorbeeld het naturelle acteerwerk van debutant Oussama Ahammoud op. Hij werd genomineerd voor een Gouden Kalf voor zijn rol als ‘Muis’ – een tiener die zijn draai niet kan vinden op school en in de tentakels van de onderwereld verstrengeld raakt. Ook was hij later een van de sterren in de heerlijk speelse film De Libi. Een potentieel glansrijke toekomst was daar.

Hoe anders is dat voor zijn personage in Mocro Maffia. In het tweede seizoen is Muis als loopjongen steeds verder verstrikt geraakt in de slepende, gewelddadige bendeoorlog tussen voormalige vrienden ‘de Paus’ (Achmed Akkabi) en Romano (Mandela Wee Wee). Romano ontsnapte aan het eind van het eerste seizoen uit de gevangenis, is nu op de vlucht voor justitie en moet de drugshandel op afstand coördineren. De Paus legt ondertussen de basis voor een internationaal drugsnetwerk via Italië en Colombia.

Maar naast alle criminele beslommeringen, ligt de focus in de tweede reeks ook meer op de personages in de omgeving van de sleutelspelers, zoals Romano’s ongeduldige vriendin Celine (Charlie Chan Dagelet), en de vader en zus van Muis, bij wie de gevolgen van diens levenswandel letterlijk tot aan de voordeur reiken.

‘Slapen’

In de wereld van Mocro Maffia is ‘slapen’ het synoniem voor de dood, en kan geen journalist of onschuldig familielid zich nog veilig wanen. Elk personage kan op ieder willekeurig moment op elke anonieme straathoek geliquideerd worden, zonder enige vorm van glamour. Zo kan het gebeuren dat een van de hoofdpersonages uit het eerste seizoen binnen vijf minuten het loodje legt. Ruimte voor luchtigheid is er nauwelijks, op wat droogkomische discussies over robotstofzuigers en drugshandel tijdens de zwemles na. Of als we voormalig profvoetballer Royston Drenthe even zien opduiken als gesjeesde gangster.

Lees ook de recensie van het eerste seizoen: Rouw, geweld en cokehandel in ruige serie Mocro Maffia

De soms wat uitleggerige voice-over van Daan Schuurmans (iets te sterk geïnspireerd door Netflix-serie Narcos) is in de tweede reeks gelukkig naar de achtergrond verdreven, waardoor het adagium iets meer show, don’t tell is. Dat wil overigens niet zeggen dat het taalgebruik minder hard is geworden. Het overmatige gebruik van ‘kanker’ als scheldwoord kan wellicht afschrikken, maar is volgens de makers vooral een realistische afspiegeling van hoe het er in deze wereld aan toe gaat. Authenticiteit boven alles.

Maar het is toch vooral weer de cast die imponeert: van de rollen van de jonge hoofdrolspelers Oussama Ahammoud en Bilal Wahib, tot bewezen diensten van ‘veteranen’ als Nasrdin Dchar (als Romano’s ijzige advocaat) en Akkabi. Jim Deddes – bekend als Harco de ‘Huilon-man’ van een reeks populaire YouTube-filmpjes – neemt wat van de ernst weg als net iets te zelfverzekerde journalist op jacht naar smeuïge verhalen (‘Content is king, dat begrijp je toch wel?’)

Crimefighter

„Alles gaat recht op z’n einde af, maar elk einde heeft ook een begin.” Aldus een van de personages vlak voordat een pistoolschot zijn woorden genadeloos de kop indrukt. Maar ook voor de criminelen die zich onaantastbaar wanen, komt vergelding uiteindelijk om de hoek kijken. Waar politie en justitie in eerdere afleveringen van Mocro Maffia grotendeels ontbreken, is daar in de zesde aflevering ineens Pierre Bokma als genadeloze crimefighter, blijkens de introductie van zijn personage: „Mijn denken wordt gedicteerd door het wetboek. Zonder het recht verworden wij tot beesten. Daarom is elke vezel in mij gericht op het handhaven van de wet. Dat is mijn geloof.”

De onderwereld is gewaarschuwd. En aangezien elk einde een begin heeft, kunnen we niet wachten op het derde seizoen.