Hoe DWDD tot stilstand kwam

Zap De laatste aflevering van DWDD was een zolderopruiming, met oude fragmenten en bijna huwelijks gekibbel tussen kameraden Van Nieuwkerk en Huijbregts.

Matthijs van Nieuwkerk in een vrijwel uitgestorven studio. Beeld BNNVARA
Matthijs van Nieuwkerk in een vrijwel uitgestorven studio. Beeld BNNVARA

‘We zijn alleen”, zei Matthijs van Nieuwkerk tegen Marc-Marie Huijbregts. „We gaan het met zijn tweeën doen.” Afgezien van een handvol medewerkers en enkele muzikanten in de coulissen was de studio uitgestorven. Redactieleden zwaaiden vanaf een videoscherm.

De beperkingen van de coronacrisis hadden een monumentale slotaflevering van De Wereld Draait Door verhinderd, dus gingen de twee mannen „de zolder opruimen”. Dat hield in dat een reeks fragmenten uit de afgelopen vijftien jaar werd getoond en (soms vilein) besproken.

De eerste keer dat Mies Bouwman in DWDD te gast was, kreeg zij door Huijbregts een vraag voorgelegd over haar immer stralende voorkomen. Die vraag draaide lang om de kern heen, maar landde uiteindelijk bij de vermeende traditie dat Italiaanse operasopranen vlak voor hun opkomst „tot een hoogtepunt werden gebracht”. Of dat bij mevrouw Bouwman ook het geval was? De verbijstering was van Van Nieuwkerks gezicht te scheppen bij deze impertinentie, maar de reactie van Bouwman was superieur: „Ik ga niets ontkennen.”

De terugblikken gaven de laatste DWDD iets van een vooruitgeschoven nazit, maar ze hielpen om iets van de uitgelatenheid op te roepen die de afgelopen twee weken had ontbroken. In zekere zin was de laatste aflevering al op woensdag 11 maart – een dag later waren de stoelen leeggeveegd en konden alle slotakkoorden die de redactie had bedacht worden bijgezet in de Hemel van Nooit Gespeelde Nummers.

Wat overbleef waren ingetogen uitzendingen met als hoogtepunt een beeldschoon gesprek met André van Duin, vorige week. Intussen banjerde de coronacrisis met zijn eeuwig uitlopende persconferenties een paar keer door de planning heen en werden de kijkcijfers tot recordhoogte opgestuwd.

Vrijdag waakte Huijbregts er vooral voor dat het retrospectief niet te week zou worden. Van Nieuwkerks onwil om in het Engels te interviewen („Dat durf ik niet”) werd geadstrueerd met de enige keer dat hij dat wel probeerde, bij André Agassi. Hij zei tegen de kale tennisser: „You have a pretty face, a nice bolletje.” Een ander fragment, van de door Van Nieuwkerk zeer bewonderde Mart Smeets, werd door Huijbregts resoluut weggezet als „heterokitsch”.

Toen leken de kameraden in de studio DWDD’s eigen Muppetmannetjes Statler & Waldorf. Tegelijkertijd gaf het haast huwelijkse gekibbel („Laat jij maar eens zien waar dit interview goed wordt”) een inkijkje in hoe de boel intern op scherp werd gezet. Huijbregts zal zijn stekeligheden achter de schermen vaker hebben afgevuurd. Een langlopend programma is zo goed als de tegenspraak die het weet te organiseren.

De Wereld Draait Door streefde naar sublieme momenten en het sentiment daartussen. Vrijdagavond kwam het grote gevoel van de muziek. Michelle David zong Aretha Franklins ‘Respect’, het vaste opwarmnummer in volle DWDD-studio’s. Ilse de Lange vertolkte ‘Turn Turn Turn’ van The Byrds en Henny Vrienten had een afscheidslied geschreven waar Van Nieuwkerk zacht glimmend naar luisterde. Het eindigde met de woorden: „Wij waren en wij waren er, tot nu en tot zover.”

De laatste woorden van Matthijs van Nieuwkerk waren een eenvoudig „fijn dat u keek”, waarna krakende geluiden en lichtflitsen de indruk wekten dat iets tot stilstand was gekomen.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.