Brieven

Brieven 27/3/2020

Golfsport

Elitair of solidair

Alle sportcomplexen in Nederland zijn gesloten, ook golfbanen. Ruim 12.000 golfers tekenden een petitie waarin wordt gepleit voor het heropenen van de golfbanen (‘Golfen is niet anders dan wandelen door het bos’, 23/3). Mits de juiste afstand wordt bewaard, levert golf geen risico op. De onderliggende vraag lijkt mij echter: is de houding van golfers in tijden van crisis elitair of solidair? De Nederlandse Golf Federatie (NGF) telt 397.000 leden, 385.000 leden tekenden de petitie níet.


Lid NGF

15 jaar DWDD

Bedankt voor de boeken

Deze vrijdag zet Matthijs van Nieuwkerk een punt achter De Wereld Draait Door. Vijftien seizoenen duidde hij de actualiteit, ontsloot hij onbekende werelden in gewonemensentaal en gaf hij kunstenaars een podium. Belangrijker nog: DWDD zorgde voor regelmaat in onregelmatige tijden. Ik zag in de afgelopen week veel oude DWDD-fragmenten, maar mijn gedachten gingen vaak terug naar 6 maart 2014. Ik studeerde in dat jaar af als leraar Nederlands. Adriaan van Dis opende de uitzending met een ergernis. Een krant had besloten om geen fictie meer te recenseren. Hij vond dat onbegrijpelijk, want, zei hij: „Je hebt feiten, maar ook emoties. En inconsequenties. En daar gaan romans over.” Zijn pleidooi was duidelijk: „Lees eens een boek. Je verstaat de wereld beter en mogelijkerwijs ook jezelf.” Tijdens de coronacrisis volg ik het nieuws op de voet en luister ik naar deskundigen op de televisie en in de krant, maar non-fictie geeft op sommige vragen geen antwoord. Fictie kan daarbij helpen. Je leest niet alleen fictie om de wereld of jezelf te begrijpen, maar ook om te ontspannen of te ontsnappen en: om hoop te krijgen. Ik sprak deze week met mijn boekhandelaar en hij vertelde me dat veel mensen – en gelukkig ook jongeren – de boekhandel met een stapel boeken verlieten. De zeven zussen, Mijn vaders hand, De brief voor de koning. Nederland leest en dat doet me deugd. De DWDD-sticker op boeken zal verdwijnen, maar de troost van boeken niet.

Klein wezentje

Kroon op de schepping

Overbevolking, globalisering en de mens als ‘de kroon op de schepping’, met als gevolg dat andere levende wezens, planten zowel als dieren, in korte tijd (bijna) uitgestorven zijn. Nu krijgen we wereldwijd, door het minuscule wezentje corona, een koekje van eigen deeg. De mens heeft dit virus weliswaar niet geschapen, maar door onze manier van leven hebben we wel voor de omvang van de ramp gezorgd. Als we onze leefwijze niet drastisch herzien, zullen we nog wel vaker voor dit soort verrassingen komen te staan. Nu we aan den lijve ervaren dat we net zo kwetsbaar zijn als alle andere vormen van leven, kunnen we in de toekomst misschien wijzer worden door – in veel opzichten – bescheiden te zijn.

Johnson en zijn held

Hij is een Chamberlain

De Britse premier Johnson kan goed voorlezen, maar als hij moet improviseren over zijn aanpak van de coronacrisis, verzandt hij in onbegrijpelijke taal en besluiteloosheid. Intussen staan alle mensen die nu nodig zijn om deze crisis te bestrijden opeengepakt in de ondergrondse. Verspreidingsgraad: een op tientallen. Als elke reiziger in staat zou zijn om één mens te redden, moeten daarvoor dagelijks tientallen ziek worden en velen sterven. Als burgemeester van Londen kon hij zijn stad voor de Olympische Spelen wél afgesloten krijgen ten behoeve van essentieel verkeer. Wat zou Winston Churchill, Boris’ held, hebben gedaan? Die leerde van zijn eigen fouten en die van zijn voorgangers. Boris Johnson lijkt meer op premier Chamberlain, de man van München, 1938, en ‘Peace for our time’.

Groepsvorming

Arme boa’s

Mag ik nog met vier vrienden afspreken, vraagt NRC (26/3). Als ik in een groep van zes ben, ga ik naar buiten in drie stellen van twee, elk op 1,5 meter afstand. Dat mag toch? NRC vindt dit lastig. En weet een ‘boa’ nog of hij een boete moet geven?