Vaarwel schar

is visser en doet verslag vanaf de waterkant. Deel 29: Over spoken en zeemuren

Een pandemie komt nooit gelegen. Verschijnt net m’n nieuwste boek, worden prompt al m’n optredens en interviews afgeblazen. Anderzijds, ik heb ineens zeeën van tijd. En als de zee haar zoetgevooisde stem laat horen en haar geschubde schatten aanbiedt, verschijnt er een verholen gloed in mijn ogen. Ik pak m’n visboeltje en tijg naar geheime kuststekkies waar nooit 100 man hokken. Vissers houden van nature afstand.

Maar helaas... de vis blijkt nog doodser dan ’t openbare leven, dus kan ik rustig m’n achterstallige leeswerk inhalen. Hete koffie en brutale meeuwen; fijner lezen bestaat niet. Dus ook maar gelijk het pamflet gespeld van Rutger Bregman, Het water komt, terwijl ik alsmaar dacht: ‘...maar de vis komt niet’.

Puik noodklokproza over een andere klokkenluider: de Groningse ziener Johan van Veen. Hij die de degens kruiste met Poseidon. Hij die vergeefs alarm sloeg over een van de grootste drama’s uit de vaderlandse geschiedenis.

Tenzij je kak in je ogen hebt, of Baudet of Trump heet, is het zo klaar als een klontje: het water komt (mijn vis nog steeds niet). Als we niet als de sodemieter ingrijpen, verzuipt op den duur de hele Randstad. Gelukkig zijn er oceanografen met kloeke ideeën: een Chinese muur dwars door zee. Van Bretagne tot Engeland en van Schotland tot Noorwegen. Dit is Fort Europa nieuwe stijl. Alleen zo redden we Nederland en Europa van de ondergang.

Mijmerend sloeg ik m’n hengeltop gade, boven mijn hoofd verscheen een betoverende lentehemel, zo’n lucht waaruit dromen en herinneringen neerdalen …en ineens dacht ik: ho even! Die muur verandert goddomme de hele Noordzee in één bak stilstaand zoetwater! Vaarwel zeebaars. Adieu gul. Ciao schol. Auf wiedersehn schar. Au revoir wijting. Doei haring.

Haring! Nergens meer viskramen met Hollandse Nieuwe! Nergens meer visboeren met kipper en rolmopsen. Dappermarkt zonder gerookte makreel en kibbeling. Geen brado of spekbokking. Hemellief, alles wat dit prachtige lage waterland typeert, die hele glorieuze visserijtraditie, hup, met één muur naar de gallemiezen!

Maar… is er dan echt helemaal niets wat dat CO2-monster kan stoppen? Die enorme vervuiling, smeltende ijskappen, die rampzalige zeespiegelstijging? Is er geen hoop?

Jawel, vismaten en vissmullers, onze hoop is nabij, sterker, hij is al onder ons, en ze heet geen Greta Thunberg. Nee, ze is een spook. Een onzichtbaar spook dat bloeddorstig door de straten waart; zij kan onze redding zijn.

Mensen denken altijd dat de waarheid ver weg is, in de uithoeken van het heelal, achter de verste ster. Maar hoe wreed ook de offers, laat ons niet van streek raken en overstelpt worden door apocalyptische verhalen. De mens verziekt, de planeet geneest. Telkens weer.