Recensie

Recensie

Album Childish Gambino voldoet niet aan (te hoge) verwachtingen

Pop Donald Glover, alias Childish Gambino, neemt afscheid van de rap met een nieuw eclectisch album 3.15.20. Het is niet het revolutionaire album waarop werd gehoopt na zijn meesterlijke hit ‘This Is America’.

Childish Gambino vorig jaar tijdens het Bonnaroo Music & Arts Festival in Manchester, Tennessee.
Childish Gambino vorig jaar tijdens het Bonnaroo Music & Arts Festival in Manchester, Tennessee. Foto Erika Goldring/Getty Images

Er is eindelijk een nieuw album van de Amerikaanse film- en rap-ster Childish Gambino. Maar dit 3.15.20 (vernoemd naar de datum van verschijning) is niet het revolutionaire, richtinggevende, cultuur verheffende album waarop werd gehoopt. De verwachtingen voor dit album waren, wellicht, bovenmenselijk hoog. Dat lag aan de single, ‘This Is America’, die Donald Glover, alias Childish Gambino (36), in 2018 had uitgebracht.

‘This Is America’ en de bijbehorende video waren zowel inhoudelijk als muzikaal indrukwekkend. Het lied verscheen precies op het juiste moment, want handelde over de vele jonge zwarten die toen door politiegeweld omkwamen. De inhoud van de video was zowel virtuoos – dankzij Glovers stuiptrekkende bewegingen – als aangrijpend – door de nonchalant afgevuurde geweersalvo’s. ‘This Is America’, dat vier Grammy’s zou krijgen, was meteen een klassieker.

Aan 3.15.20, zijn vierde album, werd twee jaar gewerkt, en het resultaat bevestigt wat al enkele albums in het verschiet lag: Glovers afscheid van de rap. Ooit lanceerde Glover zichzelf als acteur en rapper. Hij acteerde in zijn eigen, bekroonde, tv-serie Atlanta, over rappers, was komiek in de tv-serie 30 Rock, maakte de korte speelfilm Guava Island en maakte zelfs naam in de hiphop, met teksten vol hiphopparafernalia als Gucci en Hennessy.

Lees dit interview: ‘Donald Glover is een beetje creepy, en heel knuffelbaar’

Zijn beats waren altijd al gevarieerder dan bij collega-rappers. En nu, op 3.15.20, is rap ingeruild voor zang, in schakeringen van stoer tot falset. De muziek is druk en bont. Producer Ludwig Göransson, een Zweedse soundtrackcomponist, schakelt razendsnel van lieflijke gitaarakkoorden naar maffe drumpatronen of gospelkoren. Er bestaat nauwelijks verband tussen de zangpartijen en de muziek: zo lijken Glover en gastzangeres Ariana Grande in hun gezamenlijke ‘Time’ op twee succesartiesten die moedig doorzingen bij een verkeerde begeleidingstape.

De liedjes op 3.15.20 kregen titels als ‘12.38’ en ‘53.49’, naar het tijdstip waarop ze beginnen, geteld vanaf het eerste nummer, dat dus ‘00.00’ heet. Uitzonderingen zijn ‘Time’ en het liedje ‘Algorhythm’, waarbij Glover de woordspeling niet kon nalaten, voor een nummer over ‘algorithms’ (‘Everyone is an addict’).

Glover zingt punctueel, met soms een pulserende dictie zoals bijvoorbeeld ook Anderson .Paak laat horen. Soms doet hij cartoonstemmen, of zingt plotseling hoog en verleidelijk. Hij is als een stemacteur die vijf verschillende zangers nadoet binnen één song.

De meeste liedjes zijn ongewoon lang, vijf of zes minuten, waarbij de extra tijd wordt benut voor merkwaardige eindes. Bijvoorbeeld voor zenuwachtig hijgen, of iets wat lijkt op een dronken spelletje met autotune. Zo eindigt de aanvankelijk geslaagde, langzaam smeulende funk van ‘12.38’, met steun van rapper 21 Savage, alsnog in meligheid.

Of een lied is in zijn geheel bizar, zoals het als gedicht voorgedragen ‘39.38’, met ‘Bohemian Rhapsody’-achtige vocalen en lukrake melodische overgangen.

Er staan vier min of meer geslaagde nummers op 3.15.20, waaronder het reeds als ‘Feels Like Summer’ uitgebrachte ‘42.26’, een poppy liedje dat in chaos eindigt. Slotstuk ‘53.49’ is als enige geheel indrukwekkend: een opgewonden amalgaam waarin raaskallende funk soms omslaat in de stijl van een crooner.

In verschillende recensies werd Childish Gambino geprezen – zo gaf de Britse krant The Guardian vijf sterren – om zijn Prince-achtige eclecticisme. Maar bij Prince was eclecticisme geen doel op zich, hij versmolt de genres tot een nieuw geheel. Bij Glover en producer Göransson blijven de delen los staan van elkaar.