Recensie

Recensie Boeken

Wie is de mysterieuze schrijver van dit geslaagde kinderboek?

Welke gevestigde kinderboekenauteur zit er achter het mysterieuze pseudoniem Henry Lloyd, die het geslaagde Flin of de verloren liefde van een eenhoorn schreef? (●●●●)
Foto Bonfanti Diego

Het zijn de boeken en niet de schrijvers die je je uit je kindertijd herinnert. Wat in je hoofd blijft zitten, is de magie van het verhaal. Dus hoe belangrijk is de vraag wie Henry Lloyd is, de onbekende, mysterieuze schrijver van Flin of de verloren liefde van een eenhoorn?

Dat Lloyd een pseudoniem is van een gevestigde kinderboekenauteur, daarover is iedereen het in kinderboekenland inmiddels wel eens. En wie bekend is met het oeuvre van dubbeltalent Daan Remmerts de Vries (1962) kan moeilijk ontkennen dat de tekst en vooral de tekeningen (Laurens Rawie is óók een pseudoniem) in zijn richting wijzen. Maar dit gerucht is niet bevestigd. En misschien gaat dat wel nooit gebeuren. Wat de reden ook is om een pseudoniem te gebruiken, het geeft je als schrijver sowieso veel vrijheid: je kunt je losmaken van de tijdgeest en je eigen (schrijvers)identiteit.

Goedbeschouwd is Flin, dat prompt genomineerd werd voor de Woutertje Pieterse Prijs, een groot identiteitsspel: behalve de schrijver is ook het veelomvattende verhaal niet onder één noemer te vangen. Bovendien worstelt hoofdpersoon Flin vanaf het begin met de vraag wie hij is. De jongen, wiens naam veelzeggend ‘iets wat los is geraakt van het grotere geheel’ betekent, is namelijk opgevoed door twee arenden en een dubbelhoofdige, zichzelf tegensprekende dwerg die Mono heet.

Eenhoorn

Zoals Mowgli uit Rudyard Kiplings Jungleboeken is het bos Flins huis en spreekt hij de taal van de dieren. Pas als Flin zijn bevreemdende spiegelbeeld in een meer ontwaart en Mono hem vertelt dat hij een mens is, groeit het besef dat hij anders is dan zijn vogelouders en daarmee het verlangen naar andere mensen. Hij verlaat het bos en begint een duizelingwekkende zoektocht naar zichzelf, wat uitmondt in een spannend en geestig avontuur, met de liefde voor het meisje Solange als inzet en belangrijke rollen voor een eenhoorn en een draak.

Maar verwacht geen klassiek sprookje. Eigenlijk dolt Lloyd er vooral mee, met het genre en de clichés. Zo worstelt de eenhoorn met zijn tedere gevoelens voor Solange en als gevolg daarvan de rivaliteit tussen hem en Flin. ‘Ik wil dat helemaal niet’, zegt hij. ‘Eenhoorns zijn woeste, mysterieuze dieren! Die duiken op en weer onder en niemand weet waar ze vandaan komen!’ En als Solange door de draak wordt ontvoerd, en Flin, Mono en de eenhoorn te laat voor de redding komen, omdat het meisje zichzelf heeft bevrijd, constateert zij eigentijds dat ze weliswaar prima voor zichzelf kan zorgen, maar ook dat dit ‘een waardeloos sprookje’ is. Waar blijft haar ridder?

Duivelsjongen

Dat ‘lang en gelukkig’ niet bestaat, aangezien het leven onvoorspelbaar is, wordt later nog eens onderstreept door Mono, die als een Shakespeareaanse ‘wise fool’ Flins wederwaardigheden vanaf de zijlijn gadeslaat. Hij becommentarieert in een speelse taal, die meesterverteller Paul Biegel in herinnering roept. Mono’s grootste vrees is dat Flin definitief naar de mensenwereld vertrekt. En mensen zijn niet zijn favoriete wezens: ‘Klapperdarmen en koppoters. Blinde koeien en blaasbalgen, over het algemeen…’

Mono’s weinig opbeurende mensbeeld blijkt uiteindelijk de spitsvondige, rode draad van dit meeslepende (lees)avontuur vol interessante gedachtekronkels. Wanneer Flin in Solange’s dorp arriveert en merkt dat de dorpelingen hem als een duivelsjongen zien, moet hij Mono gelijk geven in zijn stelling dat ‘angstige mensen nog onberekenbaarder zijn dan normaal’.

Dan slaat de twijfel hevig toe: kiest hij voor het bos, of voor Solange? Het mooie is dat juist die innerlijke strijd van Flin hem tot een onweerstaanbaar echt mens maakt. Wanneer hij zich eindelijk bewust is van wat het betekent mens te zijn, dient de oplossing zich als vanzelf aan. Dat die resulteert in een hereniging met Solange is sprookjesachtig hoopvol. Dat die de vorm van een list heeft, getuigt van Lloyds menselijk inzicht.