Reportage

Stage in het buitenland werd een ‘rollercoaster’

Gestrand bij de stage Studenten international business van de Hogeschool Utrecht zouden in het buitenland stage lopen. Toen kwam de coronacrisis. „Met een courgette en een pak tomatenpuree ben ik het weekeinde doorgekomen.”

Hbo-student Maxime Pascaud in de stad van haar geplande stageplek. „Ik wilde heel graag naar huis.”
Hbo-student Maxime Pascaud in de stad van haar geplande stageplek. „Ik wilde heel graag naar huis.”

Het leek duidelijk. Ze dachten twee weken geleden allemaal tegelijk te beginnen aan een buitenlandse stage, en drie maanden later gelouterd door ervaring in het internationale bedrijfsleven terug te keren. Hoe anders liep het voor een klas tweedejaars studenten van de Hogeschool Utrecht. Ze moesten door de coronacrisis halsoverkop terugkeren, of bleven in het buitenland, al dan niet gedwongen, met een aangepast programma voor hun opleiding international business. Dit is hun verhaal.

Noa Aartsen (18) Curacao

Toen er nog weinig aan de hand leek te zijn, vertelt de Harderwijkse, vertrok ze naar een aloëveraplantage waar lichaamsverzorgende producten worden gemaakt. „Maar al de eerste dagen was het hier chaos. Ook hier brak het coronavirus uit bij enkele mensen en vooral thuis was er veel aan de hand. De onzekerheid was groot en bijna alle veertig bewoners van mijn studentenhuis besloten te vertrekken. Gelukkig gooide Curaçao zijn grenzen meteen dicht. Mijn ouders zeiden ‘Blijf lekker, je zit daar veiliger dan in Nederland’.”

Stagiaire Noa Aartsen bleef op Curaçao. „Ik kan mijn stage afmaken zonder studievertraging op te lopen.”

„School adviseerde me juist om terug te gaan. Het was moeilijk. Er was veel onzekerheid en stress om de juiste keuze te maken. Ook gingen er alleen heel dure vluchten terug naar Nederland, die we zelf moeten financieren. Ik had voor deze stage hard gespaard en ik keek al maanden uit naar dit avontuur. En op het bedrijf is genoeg te doen. We maken onder andere een desinfecterende gel, die goed is om je handen mee te wassen tegen corona. Mijn school vond het uiteindelijk goed dat ik zou blijven maar dan wel op m’n eigen verantwoordelijkheid. Ik heb daarvoor iets moeten ondertekenen. Omdat alle andere studenten wel naar huis gingen, zou ik in mijn eentje in het grote huis zitten. Het studentenhuis ligt in de wijk Punda en die is niet altijd veilig. Ze zijn daar niet te beroerd om je te overvallen, zeker in deze tijden omdat Curaçao afhankelijk van toerisme is en de mensen geen inkomen hebben. Gelukkig heeft mijn baas me een onderkomen bezorgd naast de plantage. Anders was ik absoluut naar huis vertrokken. Nu zit ik veilig. Er wordt goed op me gelet en ik kan mijn stage afmaken zonder studievertraging op te lopen. Ik heb eigenlijk geluk bij ongeluk gehad.”

Lees ook: Nederlanders vast in het buitenland

Maxime Pascaud (20) Spanje

De studente uit Veenendaal had haar studentenkamer in Utrecht opgezegd om in Valencia aan de slag te gaan bij een bedrijf dat buitenlandse stages regelt. „Ik probeerde bij dat bedrijf een stage te regelen, toen mij werd gevraagd om daar te komen werken.” Ze vertrok samen met haar moeder en zus uit Nederland voor een week vakantie en daarna zou zij achterblijven. „De eerste week was hartstikke gezellig”, vertelt ze via de telefoon vanaf de luchthaven van Barcelona. „We hebben genoten van het festival Las Fallas, dat hier elk jaar wordt gehouden. Maar toen werd ineens de noodtoestand uitgeroepen. Het festival werd afgelast. Mijn moeder en zus konden nog een fatsoenlijke vlucht naar huis nemen.”

Wat er daarna gebeurde, is „een rollercoaster”, vertelt ze „Het was niet duidelijk of ik voor het bedrijf kon blijven werken. Op vrijdag de dertiende werd de noodtoestand afgekondigd en op zaterdag waren de supermarkten bijna leeg en op zondag zijn de winkels dicht. Ik heb vier liter cola gekocht want al het water was op. Ook alle pasta en rijst was weg, uiteindelijk ben ik met een courgette en een pak tomatenpuree het weekeinde doorgekomen. Ik zat alleen in een studentenhuis en wilde heel graag naar huis.”

Ze heeft een bus kunnen nemen van Valencia naar Barcelona. „We moesten zo veel mogelijk uit elkaar zitten.” Daar heeft ze haar moeder getroffen, die was teruggevlogen om met haar naar Nederland te reizen.

Moeder Elly Visser: „We hebben hulp gevraagd aan Buitenlandse Zaken en van de ANWB en Eurocross. Niemand kon ons helpen. We moesten het zelf regelen, werd er gezegd. Ik heb geprobeerd een auto te huren. Dat kostte ineens 1.000 euro meer. Ik heb transportbedrijven gebeld of ze kon meerijden. Uiteindelijk is het gelukt om vliegtickets te boeken. Ik zal blij zijn als we straks in het vliegtuig zitten.” Enkele uren later zitten ze in een auto, vanaf de luchthaven Brussel opgehaald door een vriendin. „Zit nu lekker veilig”, whatsappt Maxime. „Ben heel blij dat alles goed is gegaan.”

Liam van As (19) Spanje

Weggaan uit Spanje is de student uit Alphen aan den Rijn nog niet gelukt. „Het is hier een chaos. Ik zit tot juni vast. Mijn vriendin was afgelopen weekend jarig en ik kon niet bij haar zijn”, vertelt hij aan de telefoon. Hij werkt bij BinckBank in Marbella, waar het werk vooralsnog doorgaat. „Het was hier lange tijd okay, totdat veel mensen uit Madrid naar hun vakantiehuizen hier kwamen. Die namen veel besmettingen mee.” Hij heeft het persoonlijk niet slecht getroffen; hij woont bij zijn moeder en stiefvader in Marbella die er in de makelaardij zitten. Hij hoeft geen huur te betalen en mag op het kantoor doorwerken, van negen tot zes, zodat hij straks alle tien ‘leerdoelen’ van zijn stage kan halen. „Ik heb een briefje om bij controles te bewijzen dat ik mag werken. Ik woon op één minuut lopen van het werk. We zitten daar op twee meter afstand van elkaar. Ik ondersteun klanten, help mensen als ze hun wachtwoord kwijt zijn, dat soort dingen.” Wel is Liam „pessimistischer” aan het worden over de situatie. „Al die onzekerheid. Ik zie mensen gewoon kapotgaan. Mensen die failliet gaan. Ook mijn moeder zit in de stress. De verhuur van woningen ligt stil, net als de verbouwing van een van de huizen. En de kosten lopen door.”

Lees ook deze reportage: Zorgeloos reizen slaat om in paniek

Dominique van den Berg (21) Spanje

Je kunt ook terugkeren en thuis doorwerken voor je buitenlandse werkgever, zoals Dominique uit IJsselstein. Een knieoperatie had haar niet weerhouden om naar een dorpje onder het Spanse Alicante af te reizen voor een stage bij een makelaar. „Ik loop op krukken, maar ik had gelukkig een auto waar ik mee naar m’n werk kon rijden.” Toen werd in Spanje ineens de noodtoestand uitgeroepen. „Ik had mijn draai gevonden. Ik zag mezelf daar zeker drie maanden zitten. Maar als iedereen alleen van huis kon werken? Het werd heel onzeker. Ik heb toen een prima gesprek gehad. Mijn supervisor vond het fijner dat ik mijn stage vanuit Nederland zou voortzetten.” Haar ouders waren met haar meegereisd en zouden voor een skivakantie vertrekken – nu leverden ze de sleutel van de door het bedrijf beschikbaar gestelde woning in en reden met z’n drieën terug. Na tien uur ’s avonds waren ze thuis, in IJsselstein. Daar werkt ze door. „Van tien tot zes. Ik heb pauze van twee tot drie, maar heb toestemming om vier keer een kwartier pauze te nemen.”

Laura Frederiks (20) België

Het minst spectaculair is het verhaal van Laura Frederiks (20) uit Amersfoort. Ze zou gaan werken voor een adviesbureau in recruitment, dat onder meer vacatures opstelt. In Antwerpen. Daar had ze een kamer gevonden. „Op woensdag zat ik op kantoor en om twaalf uur werden we naar huis gestuurd. Ik voelde me een beetje grieperig. Ik wilde liever helemaal naar huis.” Haar moeder heeft haar opgehaald. Ook zij werkt nu thuis. Van acht tot vijf. „Vergeleken met de anderen ben ik er gemakkelijk vanaf gekomen.”