Recensie

Recensie Muziek

Pollini met de duivel op z’n hielen

Vijfenveertig jaar geleden behoorden Beethovens laatste drie pianosonates tot de eerste stukken die Maurizio Pollini inspeelde voor Deutsche Grammophon. De opnames vormden het begin van een maatgevende Beethoven-cyclus die de Italiaan in 2014 voltooide. Misschien had Pollini het daarbij moeten laten – Beethoven-jaar of niet. Want wie deze recente liveopnames van de opusnummers 109, 110 en 111 beluistert, moet constateren dat Pollini zijn jongere zelf maar zelden evenaart.

Zo nu en dan hoor je het even: de briljante klank, het technische surplus en de compromisloze interpretatiekunst van weleer. Vaker speelt Pollini alsof de duivel hem op de hielen zit. Waarvan akte in een afgeraffelde derde variatie in opus 109, en een bonkige lezing van de fuga-passages in opus 110. Waar Pollini de derde variatie van opus 111 eerder de swing van een boogie woogie meegaf, daar laat hij de noten nu voorover struikelen.