Recensie

Recensie Muziek

Morrissey aan de electronica

Wie had gedacht dat Morrissey, de ongekroonde koning van de nostalgie, zich zou wagen aan wervelende elektronica als omlijsting van zijn croonerszang? Maar het gebeurde. Op zijn dertiende soloalbum, genaamd I Am Not A Dog On A Chain, staan enkele liedjes met galmende synthesizers en geknor van keyboards als basis. In ‘Bobby, Don’t You Think They Know?, bijvoorbeeld, dat zich ontvouwt tot een wonderlijke maar aangename hybride, met een kreunend soul-orgel en een gastrol voor climax-diva Thelma ‘Don’t Leave Me This Way’ Houston. Dit explosieve duet wordt opgevolgd door een reeks liedjes die niet allemaal even interessant zijn, maar in elk geval solide zijn vormgegeven. Morrissey zingt voluit terwijl de music hall-achtige omlijsting kwinkeleert, of hij zingt empathisch terwijl de uitdijende rockgitaren hem overstemmen, in bijvoorbeeld het titelnummer. Morrissey (60) is nog altijd ongemuilkorfd, maar wel iets bedaagder, zegt hij zelf: ‘My Hurling Days Are Done’.