Hanna voelde zich thuis

Fotograaf en auteur maken ‘opnieuw’ een foto en belichten de tijd ertussen.

Kok/rechtenstudent Hanna Hänisch (26, rechts) zat kerstvakantie 1994 net als haar zusje Hélène (28, fitnessinstructeur/student hotelschool) in een boodschappenkratje in de keuken van hun ouderlijk huis aan Koninginnegracht 107 in Den Haag.

„De zondagen waren anders. Dan bleven we de hele dag thuis, kookten onze ouders lekkere dingen en keken we films. We kregen de hele filmgeschiedenis te zien: Laurel & Hardy, Hitchcock, Louis de Funès, maar ook Japanse films. Voor de televisie met door papa zelfgemaakte pizza: dat voelde zo thuis. Onze vader is van Duitse afkomst, moeder is Zwitserse. Ze kenden elkaar uit Zürich, waar hij haar risotto leerde maken. In 1990 kreeg hij een baan bij het octrooibureau in Den Haag. Mama stopte als financieel adviseur.

Pannekoeken met appelcider

Eten was belangrijk. Op zondag bakte papa zelf brood en croissants voor de komende week. Hélène snoepte dan van het deeg. Ook bakte hij pannenkoeken: beslag met appelcider. Thuis werd altijd Frans gesproken en we werden met Zwitserse chocolade opgevoed. Er was weinig snoep, maar wel ruim chocolade van het merk Cailler. Onze schoollunch was een stokbroodje met een stuk Cailler erin. Op school vond men dat raar. En ik verlangde ook weleens naar gewone boterhammen en een drinkpakje Taksi.

Als puber zette ik mij meer dan Hélène af tegen onze ouders. Inmiddels waardeer ik onze opvoeding juist. Deze was niet streng, maar gericht op bewustwording. Proef je eten, maak het zelf en doe je ding.

We keren hier weer terug

Sinds kort wonen onze ouders weer in Zwitserland. Wij hebben een eigen leven, maar missen ze erg. Na mijn studie ga ik ook zeker naar het buitenland. Hélène denkt dat ook te doen. Maar beiden keren we hier terug. In Nederland is het goed. Dit land koester ik. We mogen best in onze handjes knijpen.”

Zelf een foto insturen? Mail: opnieuweenfoto@gmail.com. Nuis en Van den Boogaard nemen contact op als uw foto ‘opnieuw’ wordt gemaakt.