Eenzaamheid in tijden van corona

Zap Een programma als #Frontberichten toont de accuratesse waarmee de publieke omroep reageert op de coronacrisis.

Longarts Wouter in #Frontberichten
Longarts Wouter in #Frontberichten Beeld BNNVARA

Ogen als schoteltjes heeft de jonge Leeuwarder longarts Wouter als hij dinsdag vertelt over de verse coronacijfers van het RIVM. Met zulke schrikogen hoef je er niet meer bij te vertellen dat je bezorgd bent. Eerder had dezelfde dokter in het dagelijkse #Frontberichten al vol compassie verteld over de nu naar zijn ziekenhuis overgebrachte patiënten uit het zuiden, die zich ineens honderden kilometers van hun geliefden bevinden.

Het BNNVARA-programma #Frontberichten laat zien hoe een eenvoudig idee een uitstekend resultaat kan opleveren: laat mensen in vitale beroepen zichzelf filmen en stel een programma samen uit die vlogs. In krap twintig minuten zit de kijker dicht op de huid van een ambulancebroeder die ontdaan vertelt over het ophalen van een zieke vrouw in een woonwijk, een burgemeester, een pakketbezorger („vandaag sta ik 172 keer oog in oog met iemand die mogelijk het virus heeft”). Een Drentse arts filmt hoe haar medewerkers op basis van minutieuze instructies hun coronapakken aan- en uittrekken. „Raak niet de buitenkant van de overall aan.” De kleding gaat in rode zakken die zichzelf in de wasmachine oplossen.

#Frontberichten tekent de accuratesse waarmee de NPO reageert op de coronacrisis. Ineens passen de termen ‘besluitvaardigheid’ en ‘publieke omroep’ in dezelfde zin. De commerciële concurrentie houdt, in het nauw door dalende reclame-inkomsten, de hand op de knip. Poenschepper John de Mol kondigde vorige week ‘draconische maatregelen’ aan bij Talpa; angstige tijden voor het personeel van de miljardair.

Dinsdag meldde SBS het voorlopige einde van Man bijt hond omdat cameraploegen niet goed meer op pad kunnen. De vraag is of dat noodzakelijk was. De EO is voor het verwante gewone-mensenprogramma Typisch overgegaan op zelffilmers. In Typisch thuis gaat het niet om mensen aan het ‘front’ van de epidemie, maar om de mensen van wie je hoopt dat het ‘front’ ze nooit zal bereiken.

Potgroente

Een Zeeuwse kroegbaas vulde gejaagd jerrycans met drinkwater. Daarvoor was hij al naar de groothandel geweest voor enkele honderden euro’s aan houdbaar voedsel die hij wegstouwde in zijn bijkeuken. Zijn pakwerk werd begeleid door de stem van zijn vrouw die het allemaal wat overdreven vond en waarschijnlijk een lange winter met elke dag potgroente voor zich zag opdoemen.

Het helpt dat Typisch altijd een beetje over eenzaamheid gaat. Die eenzaamheid verdiept zich, bijvoorbeeld bij de nu in zijn kamer voor een camera optredende zanger Jeroen van Katwijk („een volkszanger zonder volk”). Of bij de alleenstaande Lammert die zijn papegaai een douche geeft. Hij is diep verknocht aan het dier, hoewel dat halsstarrig zwijgt wanneer het voor de camera ‘pannenkoek’ moet zeggen.

In een eerdere Typisch-aflevering fietste Lammert nog het dorp door met zijn vogel, die rustig bleef wachten tot zijn baasje klaar was met jeu de boules spelen. Inmiddels is alle buitenactiviteit uitgesloten en zit Lammert somber binnen. „Ik zou de afwas kunnen doen, maar ja.” De camera zwenkt even langs het aanrecht, waar een afwasje staat van slechts anderhalf bord en twee glazen.

Angst en eenzaamheid traden ook op de voorgrond bij eerstehulparts Gor Khatchikyan, een van de vloggers uit #Frontberichten, die dinsdag bij Op1 zat. Hartverscheurend was het verhaal van de man die met een tas vol geld naar het ziekenhuis was gekomen om de verpleging te smeken hem niet alleen te laten. „Ik geloof dat ik inmiddels meer met mijn stem werk dan met mijn stethoscoop”, zei Khatchikyan. „Mensen zijn heel bang om alleen te sterven.”

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.