Brieven

Brieven

Foto EPA

Er is een tekort aan IC-plaatsen door de enorme toevloed aan doodzieke mensen met Covid-19. De meeste patiënten zijn ouder dan tachtig jaar. In de vele discussies over dit onderwerp wordt nauwelijks ingegaan op de vraag hoe wij, tachtigplussers, over de dood denken. De meeste mensen willen niet dood. Ik ook niet. Maar met tachtig jaar heb ik wel een heel leven achter de rug, en dat is een ander verhaal dan als je jong zou sterven. De bottleneck is het tekort aan IC-bedden met bijbehorende zorg. In NRC zegt de net gepensioneerde anesthesist Paul Lievense, „best gezond”, dat hij met zijn vrouw en kinderen heeft afgesproken dat hij niet op de IC wil komen mocht hij besmet raken: „Ik wil niet dat ik op mijn 66ste nog een beslag doe op de beperkte capaciteit.” (‘Wij schatten uw kansen laag in’, 21/3). Hij wil dat meer ouderen hierover nadenken. Dat is inderdaad de eerste stap. Maar misschien kunnen wij ouderen een tweede stap maken en afzien van een IC-plaats. Misschien is het een druppel op een gloeiende plaat, maar het zou anderen kunnen helpen. Zelf heb ik de beslissing genomen niet naar het ziekenhuis te willen gaan als ik besmet zou raken. Ik hoop dat veel ouderen mij willen volgen, of in elk geval hierover willen nadenken. En als iedereen afstand houdt van elkaar, misschien komt het dan nog goed.