Recensie

Recensie Muziek

Bezinning in donkere tijden

De Bach-transcripties op de nieuwe solo-cd van saxofonist Arno Bornkamp bezitten een opvallende vanzelfsprekendheid, ook al werd de saxofoon pas een eeuw na Bachs dood uitgevonden. Uiteraard ligt dat aan de arrangementen, hoofdzakelijk van Bornkamp zelf, die als pionier en docent een spil is in de bloeiende klassieke saxcultuur in Nederland. Niettemin blijft het bij deze drie stukken, aldus Bornkamp, die hierna geen rol meer weggelegd ziet voor zijn sax als het aankomt op Bach. De keuzes zijn zonder meer sterk: de Tweede cellosuite past prachtig op de qua bereik en timbre vergelijkbare baritonsax. De Partita voor fluit heeft op sopraansax juist een ijle, onthechte klank. En de monumentale Chaconne van de Tweede vioolpartita lijkt op altsax haast een ander stuk. In plaats van noeste strijkarbeid overheerst hier de indruk van een vloeiend en ongetwijfeld bedrieglijk gemak, dat de peinzende melancholie een lichtere toets verschaft. Bezinning in donkere tijden voor liefhebbers van Bach en/of sax.