Recensie

Recensie Muziek

Balanceren tussen doods en dromerig

De Zweedse band Sweven is het nieuwe geesteskind van Robert Andersson, dat hij vernoemde naar het progressieve death metal-juweel van zijn vorige band Morbus Chron, Sweven uit 2014. Met The Eternal Resonance creëert hij opnieuw een onweerstaanbare droomwereld tussen progressieve rock en death metal. Een mistig labyrint met scherp gekartelde geluidsmuren, waarin meeslepende melodieën schuilgaan. Anderssons schurende grindpadstem is niet voor iedereen, maar muzikaal balanceert Sweven perfect tussen doods en dromerig, zoals landgenoten Opeth en Tribulation dat bijvoorbeeld ook kunnen.

Prachtig zijn de akoestische passages met bescheiden piano in het wondermooie ‘Reduced to an Ember’, het lieflijke begin van ‘By Virtue of a Promise’, maar ook de beuker van een riff aan het einde van ‘Mycelia’ – ook weer met subtiele pianopartij. Het spookachtige koortje in ‘Sanctum Sanctorum’ is de krul aan het einde van een uur pure metal-magie. Het is dan even bijkomen, maar daarna wil je nog maar één ding: nog eens.