Sport vinden de topsporters nu even niet zo belangrijk

Uitstel Olympische Spelen De Olympische Spelen van Tokio zijn uitgesteld tot 2021. Sporters en begeleiders van de Nederlandse ploeg reageren begripvol, maar blijven ook met onduidelijkheid achter. Drie Nederlandse deelnemers over hun gevoelens.

Het Olympisch Stadion in Tokio. De Spelen zullen uiterlijk in de zomer van 2021 plaatsvinden.
Het Olympisch Stadion in Tokio. De Spelen zullen uiterlijk in de zomer van 2021 plaatsvinden. Kyodo/Reuters

Uitstel van de Spelen van Tokio was een kwestie van tijd, maar de besluitvorming kwam dinsdag in een stroomversnelling. Na overleg tussen de Japanse minister-president Shinzo Abe en voorzitter Thomas Bach van het IOC werd besloten het evenement maximaal een jaar uit te stellen. Op een later moment moeten de Spelen dienen als „bewijs van de overwinning op het coronavirus”, zei Abe.

Kirsten Wild (37) baanwielrenster

Kirsten Wild Foto Kacper Pempel/Reuters

‘Tot maandag heb ik getraind alsof de Spelen gewoon door zouden gaan; de intervallen, de krachttrainingen, ik at netjes mijn bordje sla. Ik ben een sporter die graag met doelen werkt. Zolang ik een doel heb, is het allemaal prima op te brengen. Maar toen duidelijk werd dat de Spelen zouden worden uitgesteld, werd het ook moeilijk mezelf pijn te doen.

„Ik ben een beetje in de war op dit moment, moet alles nog laten bezinken, dingen heroverwegen. Tot vandaag waren 7 en 9 augustus 2020 mijn dagen, en 10 augustus was mijn pensioendatum. Daarna zou ik het wel zien. Een olympische plak heeft altijd in mijn hoofd gezeten, en ik ben er ook nog nooit zo klaar voor geweest als nu. Ik rijd op training echt als een malle. Dus het is even schakelen. Zoals het de afgelopen tijd steeds ging. Twee weken terug, bij de WK baanwielrennen in Berlijn, deden we nog lacherig over het afgelasten van de Ronde van Drenthe. Nu zijn de Spelen afgelast. Met dat scenario had niemand rekening gehouden.

„Ik word in oktober 38 jaar, dus ik kan nu niet zeggen of ik dit niveau nog een jaar kan volhouden. Je zou denken: als ik het nu kan, moet het volgend jaar nog eens kunnen. Mijn vriend is er ook wel een keer klaar mee, met dat topsportersregime. Daar hebben we het wel af en toe over. Hij ziet me alweer aankomen.” Maar dit is nu eigenlijk allemaal niet belangrijk, het leven draait niet om sport, dit is ontzettend ondergeschikt aan het maatschappelijk probleem. Gezondheid staat op één, de wereld moet weer normaal worden. Het is onwerkelijk, zo met een sluipmoordenaar die je niet ziet.”

Lees ook: De Olympische Spelen: een reus die je niet zomaar opzij schuift

Kaj Hendriks (32) roeier en arts

Kaj Hendriks Foto Sander Koning/ANP

‘Een week geleden stond er een ergometertraining op het programma, twee uur roeien, binnen. Aanvankelijk ging het lekker, maar halverwege dacht ik ineens: waar ben ik mee bezig? Ik ben al jarenlang egocentrisch met sport bezig, en nu er een crisis gaande is, heb ik me als afgestudeerd arts verstopt op een roeimachine om me voor te bereiden op een evenement dat misschien niet eens doorgaat. Dat kon ik niet langer aan mezelf verkopen. Ik heb mijn familie en vrienden ingelicht, en ben vrijwel meteen contact gaan zoeken met het St. Antonius Ziekenhuis.

„Ze hadden alle diensten en uren al ingepland, het was nog rustiger, maar ze werken er met schaduwroosters. Ik heb me per direct beschikbaar gesteld op de spoedeisende hulp, de plek waar ik me wellicht ook wil specialiseren. Ik ben nog niet meteen nodig, dat lijkt me een goed teken.

„Een maand geleden heb ik voor het laatst een dienst meegedraaid op de spoedeisende hulp. Toen waren er nog geen coronagevallen bekend. Uit verschillende hoeken wordt me nu bijscholing aangeboden, ik volg online een aantal colleges over de ziekte. Veel in het ziekenhuis is ineens veranderd, er zijn nieuwe stappenplannen gemaakt, en behandelrichtlijnen zodat alles sneller kan verlopen.

„Dat de Spelen met een jaar zijn uitgesteld, biedt mij kansen. Ik had al geaccepteerd dat ik wellicht nooit meer aan de Spelen zou meedoen, maar nu is de kans toch aanwezig dat ik er volgend jaar bij ben, al weet ik niet wat de komende weken gaan brengen. Het doel is om wedstrijdfit te blijven, en tegelijkertijd te bouwen aan mijn medische carrière. Ik zit nu tussen twee werelden in, dat is heel gek. Als topsporter wilde ik altijd iets te doen hebben, maar nu kan ik al helemaal niet wachten om mezelf nuttig te maken. Ik sta op stand-by, klaar om in te springen.”

Max Caldas (47) bondscoach hockeyers

Max Caldas Foto Robin Utrecht/ANP

‘Vanochtend had ik het in een skypesessie met onze middenvelders nog over de situatie waarin we zitten: dit is groter dan onszelf. Sport is nu ondergeschikt aan de maatschappij. Van een level playing field zou op de Spelen ook geen sprake meer zijn geweest, bijna de helft van de sporters moest zich nog kwalificeren. En Australië en Canada zouden al ontbreken.

„Ik heb aangegeven na ‘Tokio’ te stoppen bij het Nederlands team. Wanneer dat precies is, en of ik nog wel een jaar als bondscoach kan doorgaan, geen idee. Maar ook dat is nu helemaal niet belangrijk. Eerst moeten we dat coronavirus uit de wereld spelen.”

„Onze internationals blijven voorlopig individueel trainen, we hebben ze geen vrij gegeven. Het is namelijk voor niemand duidelijk wanneer de Spelen zijn. Binnen een jaar zeggen ze. We hebben aan ons zomerprogramma ook niets aangepast. Pas als de exacte data van de Spelen bekend zijn, weten we wat het juiste is om te doen. Maar laten we ons eerst richten op andere zaken, zoals de opening van de scholen en universiteiten.”