We love niet-vitale beroepen

We hebben boekhandels en bouwmarkten nodig, schrijft Ook ons mentale welzijn is van vitaal belang.
Om de verspreiding van het coronavirus in te perken zijn scholen, restaurants maar ook boekwinkels, zoals deze in Amsterdam, gesloten.
Om de verspreiding van het coronavirus in te perken zijn scholen, restaurants maar ook boekwinkels, zoals deze in Amsterdam, gesloten. Foto Peter de Jong/AP

Je zult maar een niet-vitaal beroep hebben. Wat is dan jouw bijdrage aan de samenleving? Wat ben je nog waard? Altijd gedacht dat je onmisbaar was als het gaat om rust in het hoofd van yogaleerlingen, lijn in de overvolle agenda’s van bestuursvoorzitters, overzicht in de chaotische schoenendozen vol bonnetjes van zzp’ers, blijk je in tijden van nood te kunnen worden gemist.

Altijd druk druk druk. En dan… van het ene op het andere moment doe je er niet meer toe. Die constatering kan hard aankomen. Misschien moet je nog van de schrik bekomen, dringt pas gaandeweg de coronacrisis tot je door. Als de verveling toeslaat, gevolgd door neerslachtigheid – mits je niet kucht, hoest of naar adem hapt, natuurlijk. Dan heb je andere dingen aan het hoofd.

Maar is dat niet het geval, dan ga je toch denken: doe ik er nog wel toe?

Allereerst: wat is een vitaal beroep? De lijst van de overheid laat vooral beroepen zien die de mens fysiek en praktisch overeind houden. Artsen, verpleegkundigen, vuilophalers, vakkenvullers. Dat is te begrijpen, maar hoe zit het met onze mentale gezondheid? Is die, naarmate het isolement langer duurt, niet van eenzelfde belang? Straks hebben we genoeg mondkapjes en een tekort aan antidepressiva.

‘Vitaal beroep’ is voor iedereen iets anders

Daarbij, de vraag wat een vitaal beroep is, is niet objectief te beantwoorden. Vitaal of niet – dat is voor iedereen anders. Een vriendin ging, samen met haar collega’s, de vrijdag voor Ruttes ‘historische toespraak’ eerder naar huis. Jarenlang hadden zij en haar collega’s verwoede pogingen gedaan school dropouts terug in de schoolbanken te krijgen, nu hoefden die tieners niet langer uit hun bed te worden getrokken.

Lees ook: ‘Ik heb sociaal contact nodig, anders word ik depressief’

Maar waar haar collega’s naar de supermarkt renden om twintig rollen toiletpapier in te slaan, haastte zij zich naar de bibliotheek. En om tien voor vijf, toen de bibliothecaresse omriep dat de bieb per direct voor onbepaalde tijd dichtging, wankelde zij met haar armen vol boeken naar buiten.

Ook ik vind bibliothecaris en boekhandelaar vitale beroepen – in onzekere tijden verlichten boeken ons angstige gemoed, bieden ze troost, geven ze hoop, laten ze ons lachen. Bloemist valt wat mij betreft ook onder de vitale beroepen.

En wat dacht je van medewerkers van tuincentra? Plaats ze achter doorzichtige plastic vensters, geef ze latex handschoenen, neem afstand en maak er geen gezinsuitje van, kortom, tref alle mogelijke voorzorgsmaatregelen, maar houd de tuincentra wel zo lang mogelijk open, opdat wij de groene aanslag van onze tuinbanken kunnen borstelen, kuipplanten kunnen verpotten en frisse hyacinten in onze borders kunnen stoppen.

En werknemers van bouwmarkten – blijf in vredesnaam, zo lang als het kan! Zodat we kunnen zagen en timmeren, afbranden en verven, schroeven en draaien. Anders hebben we over drie maanden een schreeuwend tekort aan echtscheidingsadvocaten.

De vriendin is, naast boeken lezen, ook gaan koken. Voor vrienden die in de zorg werken. Dan hoeven zij na het einde van hun dienst niet naar een lege supermarkt.

Dus vitaal beroep of niet – het is maar net hoe onmisbaar je jezelf maakt.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.