Opinie

Totale oorlog

Marcel van Roosmalen

Een beeld dat sinds vrijdag op mijn netvlies staat: René Froger, zanger en miljonair, met gekamde haartjes op de bank bij talkshow Op1. Was hij nou ambassadeur voor of van de voedselbanken? Op de voedselbank zou ik zeggen. Ik denk dat René Froger de woorden ‘voedsel’ en ‘bank’ al een leven lang samentrekt en dat hij daarom ambassadeur is geworden. Hij deed een warrige oproep aan het volk.

We moesten doneren, want de supermarkten hadden geen restpartijen meer over vanwege dat ellendige hamsteren.

Zelfde doffe blik in de ogen als de koning eerder op de avond. Al gebruikte hij een boomstam, dan nog kreeg hij het deurtje naar mijn hart niet open.

Ondertussen voelde ik de donkere wolk dichterbij komen.

Mijn moeder huilend aan de telefoon.

Ze benoemde zelf dat ze een helder moment had.

„Ik heb heimwee naar jullie!”

Naar wanneer precies?, dacht ik. Naar twee weken geleden, toen ik het ook niet op kon brengen om naar je nieuwe kamer in Mook te komen kijken? Mijn zus was met haar kinderen wezen zwaaien, ze had het niet goed genoeg kunnen zien vanwege de struiken.

Tegen de vriendin zei ze: „Het was fijn dat ik je heb leren kennen.”

De verzorgster zei dat ze ook nog hard was gevallen en dat de dokter ondanks alles toch was komen kijken.

Konden niet alle kloteberichten voortaan in het Limburgs?

Zangerig, sappig, geruststellend.

Bericht van een vriendin van onder de grote rivieren. Ze was woedend op de Randstad, waar ze nog wel uit hun holen komen. Kotsen, iedere keer als ze op de sociale media keek. ‘Walgelijk, die mensen op het strand.’

Ondertussen maakten mijn dochters in de tuin soep voor de katten. Blaadjes, takken, plukken gras, er dreef ook een worm in. Ik zat op het trapje in de voorjaarszon, las de krant en had zin in een sigaret. Niet vergeten om nicotinetabletten te hamsteren. Rust, harmonie, dan de onvermijdelijke krach; de totale oorlog die mensen zo nu en dan nodig hebben om de verhoudingen daarna weer helder te hebben.

Ze wilden alle twee Elsa zijn. En niet Anna, die andere uit de Disney-films Frozen. Brullend van woede en verdriet trokken ze ieder aan een been.

Toen ik zei dat ik ‘Elsa’ was stortten ze zich beurtelings op het gras.

Ik had het alleen maar erger gemaakt, zei de vriendin.

Dat was dan mijn specialisme in crisistijd: zonder iets te doen verergerde ik de ramp. Als ik al op iets of iemand leek dan op René Froger.

„Stilte!”, riep ik naar mijn groep.

Het ging gewoon door.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.