Opinie

Wie mentaal afhankelijk is van bezoek, moet niet in isolatie

Brieven Niet iedereen kan sociale distantie aan, schrijft Catharina Vasterling in een lezersbrief.
Foto ANP

Mijn man woont sinds een klein jaar in een verpleeghuis, hij is volledig zorgafhankelijk, kan niet eens zijn eigen rolstoel voortbewegen. Hij heeft erg heimwee naar huis en is van een geestige, sociale man veranderd in, zoals hij zelf zegt, een „heel verdrietige” man. Zijn houvast zijn mijn dagelijkse bezoeken. Ik mag blij zijn dat tot voor kort gelimiteerd bezoek van de mantelzorger was toegestaan. Nu heeft de overheid alle tehuizen gesloten. Een maatregel die volledig voorbijgaat aan de mentale gezondheid van degenen die daar wonen. Het besef dat fysieke en mentale gezondheid met elkaar samenhangen is naar het lijkt nog niet voldoende doorgedrongen. Evenmin lijkt men zich ervan bewust dat het sociale klimaat in verpleeghuizen al ernstig verschraald is: vrijwilligers mogen al sinds de eerste maatregelen niet meer komen. Activiteiten die voor een groot deel draaien op vrijwilligers liggen stil. Mensen kunnen niet meer naar buiten. Wij dreigen onze ouderen op dit moment op te sluiten in prikkelarme gevangenissen. In theorie mogen instellingen kiezen om ‘structurele vrijwilligers’ toe te laten, maar er is angst voor precedent. Verzorgenden weten heus wel wie mentaal afhankelijk is van bezoek, wie sociale distantie aankan en wie niet. Geef hun de ruimte de juiste uitzonderingen te maken. Vertrouw erop dat mantelzorgers zich verantwoordelijk voelen om alle veiligheidsmaatregelen in acht te nemen. Tenslotte zitten ook zij in de zorg.