Jarige kinderen krijgen nog steeds een kaartje in de bus

Covid-19 beïnvloedt het dagelijks leven. Directeur John Smout (27) mist zijn leerlingen.

Een lege basisschool in Brabant. Foto Rob Engelaar
Een lege basisschool in Brabant. Foto Rob Engelaar

Normaal staat John Smout (27) half zeven ’s ochtends op. Half acht stapt de waarnemend directeur zijn basisschool binnen in het Brabantse Teteringen, waar tweehonderd kinderen van drie tot twaalf jaar naar toe gaan.

„Rondje goedemorgen.”

„Koffiemoment met de collega’s.”

Vijf voor half negen gaat de deur open. „Iedereen weet dat ik meneer John heet. Ik ken alle kinderen bij naam.”

Sinds een paar dagen is het stil op school. In een lokaal zitten nog zes kinderen, zegt John Smout via de telefoon, de rest zit thuis. Hun ouders werken bij de politie, in het ziekenhuis of op de ambulance. De kinderen krijgen begeleiding van twee leerkrachten. Vanaf volgende week regelt de gemeente Breda opvang voor hen, zegt Smout, zodat zij zich kunnen richten op onderwijs op afstand. „Ik ben hier zolang er kinderen zijn.”

Smout koos voor het vak omdat hij op de basisschool in Galder, vlak bij de Belgische grens, les kreeg van een oud-politieman, die ook John heette. Altijd spannende verhalen. „Zó indrukwekkend. Ik wist gelijk: dit wil ik ook.” Nu, bijna twintig jaar later, is hij directeur.

Het coronavirus zette een streep door Smouts normaal zo volle agenda. Geen voetbal („Het derde, een vriendenelftal – geen hoog niveau”). Niet toeren met zijn twee geliefden: een BMW-motor en een lelijke eend. En ook de optredens van zijn coverband Hete Bliksem waarvan hij zanger is en die vooral poprock-muziek spelen in Breda en omstreken gaan niet door. „Jammer, maar begrijpelijk.”

Smout is naar eigen zeggen de nuchterheid zelve en „best relaxed”. Hij is nooit ziek, licht hij toe, en tot op heden heeft hij geen ziekteverschijnselen. Een aantal van zijn collega’s heeft wel symptomen. „Brabant hè?” Dus belt en mailt Smout zich een slag in rondte en is hij constant bezig met „coronaperikelen”.

Hoe gaat het met zijn collega’s? Hebben de kinderen thuis de juiste middelen voor onderwijs op afstand? Krijgen ze genoeg aandacht? Want les op afstand is niet alleen stampen, stampen, stampen. Het zijn de „sociale component en interactie die de doorslag geven”, zegt de directeur.

Als een kind jarig is, doet een leerkracht nog steeds een kaartje door de bus, zegt Smout. En docenten bellen de kinderen en hun ouders via de videochat op, zegt hij. „Als ze maar even de stem van de leerkracht kunnen horen, dat is al genoeg.”

Als de lessen weer op school kunnen worden gegeven over weken, misschien maanden, wil Smout daar een speciaal moment van maken. Een soort van heropening van de school, zegt hij, niet na de bel gewoon het lokaal weer in lopen. „Ik mis die kinderen echt.”