Opinie

De zon straalt, vruchteloos

Dagboek Coronavirus

Het is vandaag de negende dag van onze quarantaine. Al negen dagen kom ik niet meer uit huis, behalve voor strikt noodzakelijke boodschappen. Tot overmaat van ramp begint het buiten lente te worden. De zon straalt haar belofte van lange avonden met vrienden onder de parasols van de beste cafés van de stad vruchteloos over uitgestorven straten.

Ik vind het zwaar. Ik heb moeite om te reconstrueren welke dag van de week het is en ik kan mij slecht concentreren. Dit dagboek biedt mij houvast. Het helpt om de leegte te beschrijven, maar de leegte blijft. We moeten nog tot 3 april en de regering zinspeelt al op een verlenging.

Het virus heeft de wereld omgekeerd. Waar drukte behoort te gonzen, heerst een beangstigende rust. De verkeersaders van de stad zijn nutteloze vlakten geworden. Onder de arcaden van Via XX Settembre, waar de modehuizen hun duurste logo’s verkochten, zie je af en toe een eenzame passant, diep weggedoken achter zijn mondkapje. Waar voorheen glazen en kopjes rinkelden op de terrassen, hoor je nu het zachte piepen van de alarminstallaties van de neergelaten rolluiken. Ambulances hebben hun sirenes uitgezet. Ze willen de mensen niet onnodig in paniek brengen en er is toch niemand op straat.

Waar het rustig hoort te zijn, heerst hectiek. Niet alleen de ziekenhuizen zijn helse brandpunten van verbeten activiteit, maar ook de begraafplaatsen. In Bergamo kunnen ze de toestroom van lijken niet meer verwerken. Het leger is ingeschakeld om deze over te brengen naar kerkhoven elders in Italië waar nog wel plaats is.

In het dorpje Medicina in de provincie van Bologna hebben ze iemand begraven zonder de familie in te lichten. Dat was geen opzet. Maar de doodgravers werken twintig uur per dag. Door de uitputting en de stress waren ze het gewoon vergeten.

Schrijver Ilja Leonard Pfeijffer woont in Genua. Op deze plek schrijft hij over de impact die het coronavirus heeft op het leven daar.