Opinie

Requiem

Marcel van Roosmalen

De teller in mijn omgeving staat inmiddels op drie mensen die zelf denken dat ze het hebben. Twee zijn werkzaam in verzorgingstehuizen, waar je zonder mondkapje gewoon moest komen opdraven tot je zelf ook de verschijnselen kreeg. Nee, dan het nieuwe verzorgingstehuis van mijn moeder: totale lockdown. Je kunt dementerende ouderen niet meer leren om in de elleboog te niezen, zeker niet als ze zichzelf net hebben afgeleerd om de hand voor de mond te houden. Ze gaan mijn moeder nu leren skypen. Het lijkt me een uitdaging, ze weet na lang oefenen nog steeds niet hoe ze een mobiele telefoon moet bedienen. Ik kon natuurlijk altijd komen zwaaien, zei een verzorgster, tevoren even dag en tijdstip doorgeven.

„Dan zorgen wij dat ze voor het raam staat.”

Meer dan tweehonderd kilometer rijden voor een zwaaipartij, of wachten tot ze kan skypen? Toch het laatste.

Ze had zich de laatste fase anders voorgesteld. En dan komt het requiem ook al niet van Mozart of Fauré. Na Claudia de Breij vanuit haar huis in DWDD en godbetert Bono met een lied voor de Italianen is de hele culturele sector aan het componeren en dichten geslagen. Van het lied dat Alain Clark bij Jinek opdroeg aan alle ‘zorghelden’ droop het kwijl bijna ongemerkt uit de mond. En daarna kwamen Paskal Jakobsen van Bløf, Henny Huisman en Frank Boeijen. Een boodschap heeft het allemaal niet, al denken ze daar zelf zichtbaar anders over.

Mark Rutte bezocht een Albert Heijn en constateerde: meer dan voldoende toiletpapier. Van alle zorgen die op hem drukken, was de onbelangrijkste verdwenen. Golf van opluchting door het geslagen land. Het is er weer! Dank allemaal voor de opgebrachte zelfbeheersing!

Bekende Nederlanders zien massaal meer medemenselijkheid. Houd een camera voor die gezichten en ze draaien de hartverwarming op tien. Wat zijn we toch een gaaf land. Ja, in de eigen bubbel waar ze van koken voor de buurtjes al tranen in de ogen krijgen. Boodschap aan de rest: was iedereen maar als ik.

En dan de Koning, wat gaat die doen om de massa gerust te stellen? Wanneer zien we hem achter het plexiglas een kassa bedienen? Nog eventjes wachten. Hij zit met zijn gezin in een zelfverkozen quarantaine. Zijn overgrootmoeder vluchtte naar Engeland, hij ging op skivakantie. De ironie: in goeden doen is hij niet weg te slaan bij de verzorgingstehuizen, nu ze niets liever willen dan naar hem zwaaien, heeft hij zichzelf opgesloten.

Ik voel daar vooral opluchting bij. De gedachte dat ze mijn moeder naar het raam dwingen omdat de Koning op de openbare weg met zijn dochters met pannendeksels staat te slaan, probeer ik uit mijn hoofd te houden.

Ik moest maar weer eens naar buiten, nu dat nog mag.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.