Recensie

Recensie Muziek

Op zoek naar vergezichten

Americana door Nederlandse artiesten draait vaak uit op Namakericana. Een verfrissende uitzondering is de Limburgs-Amsterdamse zangeres Merel Koman. Het debuutalbum van haar alter ego Blackbird getuigt van een grote liefde voor ‘klassieke’ Amerikaanse popmuziek en geeft er een wulpse, kleurrijke draai aan. Ze laat haar innerlijke Nancy Sinatra spreken in liedjes met veel galm, resonerende surfgitaren en overdadige orkestpartijen. ‘Lost in the Middle’ en ‘I’m Like You’ klinken zonnig en weemoedig tegelijk. In het uptempo ‘Moonshine Hotel’ solliciteert ze met terugwerkende kracht naar een sixties-hit. Blackbird stijgt boven zichzelf uit in de jazzy ballade ‘Wooden Chairs’ waarin het Metropole Orkest een Beach Boys-achtig geluidsdecor optrekt. Alleen in ‘Tell Your Mama’ schiet het kitschgehalte een beetje door, met een tekst die „she’ll be crying” laat rijmen op „cause you were lying”. Een vleugje Hollandse tuttigheid op een album dat de ruimte van Amerikaanse vergezichten zoekt.