Opinie

HOOP

Ik heb het lang ontweken, althans het schrijven erover, maar om er nu niet over te schrijven voelt niet goed. Tegelijkertijd weet ik niet waar te beginnen, want net zoals een deel van Nederland ben ik zoekende. Ik heb geen idee wat goed of fout is en vertrouw vooral op de informatie die ik krijg vanuit de overheid en het RIVM. Tegelijkertijd zie ik ook allerlei welgemeende adviezen voorbij komen waar ik niet altijd wat mee kan, omdat ik als leek simpelweg niet weet of ik er goed aan doe als ik die adviezen zou opvolgen. Eén ding is in ieder geval duidelijk: we zijn getuigen van een historisch moment, zo’n moment waar je later je (klein)kinderen over zult vertellen.

Wat we zullen vertellen is echter een verhaal waar we als burgers op dit moment zelf de controle over hebben. Vertellen we ze een verhaal van hoop en saamhorigheid of één van angst en verdeeldheid? Ik denk het eerste.

Ik heb weinig kennis over het virus en ik zal ook absoluut niet claimen dat ik een expert ben in het gedrag van mensen, maar één ding weet ik wel: ik ben hoopvol. Als het je lukt om voorbij de hamsteraars en complottheorieën te kijken dan zul je zien dat de mensheid op dit moment op zijn best functioneert en dat verdient onze erkenning, respect en waar mogelijk medewerking.

Onze samenleving staat even stil. De scholen zijn gesloten, het sociale contact wordt vermeden, de horeca is dicht en de meesten van ons zitten opgesloten in onze huizen in een (semi-)vrijwillige isolatie. Je zou denken; weinig om optimistisch over te zijn, maar terwijl het tempo van de samenleving is vertraagd en het soms lijkt alsof de tijd even stilstaat geeft het ons ook de kans om even stil te staan en te observeren wat er om ons heen gebeurd. En dat is veel.

Artsen en ziekenhuispersoneel die zowat letterlijk 24/7 aan het doorwerken zijn, de vakkenvuller en supermarktmedewerkers die overuren aan het maken zijn, politie en andere zorg personeel die overal ondersteunen waar ze kunnen en de talloze vrijwilligers die momenteel hun diensten aanbieden om op te passen, boodschappen te doen of die via Whatsapp sociale contacten proberen te onderhouden tegen eenzaamheid. Kortom teveel om op te noemen. En hoewel we nog niet het ergste hebben meegemaakt (#flattenthecurve), denk ik niet dat het erger wordt, maar dat de mens juist beter wordt naarmate we het moeilijker krijgen. Hoe moeilijker we het zullen krijgen, hoe meer we met elkaar zullen delen en elkaar zullen ondersteunen. Ik ben daar heilig van overtuigd, omdat juist in zware tijden de mens op zijn best presteert.

Net zoals velen van u, keek ik ook naar de persconferentie van onze premier. En ook hij lijkt boven zichzelf uit te stijgen. Zijn boodschap was realistisch, duidelijk, maar vooral ook hoopvol. En wat mij betreft nemen we die boodschap van hoop over met elkaar. De boodschap dat we elkaar niet laten vallen en we het samen met elkaar moeten oplossen, niet met een deel, maar letterlijk met alle 17 miljoen Nederlanders. Terwijl ik dit schrijf slapen mijn kids rustig boven na een dag thuiswerken en oppassen en hoop ik dat we later, als we terugkijken naar deze periode van de geschiedenis, we onze (klein)kinderen kunnen vertellen hoe we destijds in staat waren om verschillen in etniciteit, economische omstandigheden, sekse, en religie te overstijgen en te handelen als gemeenschap om elkaars welzijn te bevorderen en elkaar te helpen. Ik kijk er naar uit om dat verhaal te vertellen en de komende periode samen met een ieder van jullie dat verhaal, een verhaal van saamhorigheid, te schrijven voor de toekomstige generatie Nederlanders.

Halil Karaaslan is programma- manager diversiteit en inclusie in de sociale sector. Hij schrijft de komende periode een wisselcolumn met Mirjam de Winter.