Opinie

Het grote deal-breken is al begonnen

Maarten Schinkel

Het begint met een paar druppels, en wordt binnenkort een flinke stortbui. Softbank, de Japanse durfinvesteerder, heeft gewaarschuwd dat het zich terug zou kunnen trekken uit een deal om WeWork te redden. De 3 miljard dollar die het extra in de wankelende kantoordeler zou steken, staan op losse schroeven.

NIBC zou worden overgenomen door durfinvesteerder Blackstone, dat tot 9,85 euro per aandeel bood. Tenminste: dat dacht iedereen nog maar drie weken geleden.

Maandag kelderde de koers naar net boven de 4 euro, want beleggers begonnen erg te twijfelen of de deal wel doorgaat. NIBC maakte bekend volgende week met meer informatie te komen. Woensdag steeg de koers weer met een derde tot boven de 6 euro. Nog steeds veel lager dan het bod. De twijfel blijft.

Softbank stelt dat er ‘toezichts-issues’ zijn ten aanzien van WeWork, waardoor het zich terug zou trekken. NIBC zwijgt vooralsnog. Maar hoe de reactie ook is, één woord is met onzichtbare inkt over deze en andere recente voorvallen geschreven: Mac. Ofwel: material adverse change.

Een Mac-clausule is standaard in grote koop- of verkoopovereenkomsten, overnames, financieringen en wat dan al. Die beschermt de betrokken partijen tegen onvoorziene omstandigheden.

Voorbeeld: koper raakt in onverwachte problemen en heeft het geld niet. Verkoper raakt in het ongerede en kan niet leveren. Bank gaat half onderuit en heeft opeens geen trek in die lening meer. Overnemer ziet zijn overname-target afbladderen waar hij bij staat. Overgenomene vertrouwt overnemer niet meer. Debiteur voelt de grond onder zijn bedrijf wegzakken en kan niet meer voldoen aan de kredietvoorwaarden.

Allemaal mogelijkheden. Maar dan moet er dus écht wel een ondubbelzinnige en forse calamiteit zijn. Het hoeft geen betoog dat de coronacrisis de Moeder Aller Macs is. Een levensbedreigende pandemie die de hele economie op slot zet: hoeveel meer ‘material adverse’ wil je het hebben?

Er zullen binnenkort, of zelfs nu al, zeer veel Mac-clausules getriggerd worden. Maar dan? Verwacht niet dat de benadeelde partij beleefd en begripvol ‘tuurlijk’ zal knikken. En, nog complicerender: het hoeft ook helemaal niet zo te zijn dat de andere partij, die de Mac-clausule uit de kast haalt, altijd écht van de deal af wil.

Omdat de omstandigheden in de regel niet nauw omschreven worden, blijft het een kwestie van interpretatie of de Mac-clausule terecht wordt aangeroepen. En dat biedt ruimte om opnieuw over de hele deal te onderhandelen. Dat lijkt, zo op het eerste gezicht, misschien wel bij NIBC aan de hand.

Maar stel, er wordt aangestuurd op het verbreken van een deal. Dan belandt alles, wanneer de partijen er niet uitkomen, uiteindelijk bij de rechter. En die gaat het, naarmate de coronacrisis dieper en langer wordt, nog erg druk krijgen.

Dan is er nog een laatste scenario: Mac-lite. Daar zijn, vanuit het veld van de zakelijke advocatuur, aanwijzingen voor. Banken en andere financiers waren de laatste jaren dermate wanhopig om hun geld tegen het laatste beetje rente uit te lenen, dat ze álles toegaven om maar een deal te sluiten. De lener kon zijn eisen stellen.

Bekend was al de covenant-lite lening, met een minimum aan eisen en voorwaarden aan de lener. Maar hard uitonderhandelen heeft soms ook al het opnemen van Mac-clausules gefrustreerd. Tenzij ze in het voordeel van de lener waren. Het heeft de beleggersmarkt voor bedrijfskredieten de afgelopen jaren nóg instabieler gemaakt. Tijd voor een ‘corona-clausule’, die weinig interpretatie toelaat? Zeker: de Financial Times heeft ze al gesignaleerd.

Maarten Schinkel schrijft over economie en financiële markten.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.