Opinie

Erbarmelijk

In 010

Ik wilde voor u naar een voordracht van Simon Rozendaal over Delfshavenaar Piet Hein. Ging niet door wegens corona. Naar een lezing van koningin Máxima in de Kunsthal. Afgelast. Een presentatie van Opstelten-biograaf Ron Meerhof. Afgeblazen.

Toen corona hier nog niet was, keek ik naar een optreden van het Rotterdamse koor Toonkunst in het Centraal Station. Een soort ‘atheïstische evangelisatie’ rond de Matthäus Passion, beloofde NRC. Iedere Rotterdammer moest weten dat Bachs oratorium bestond.

Nou wist ik dat al een tijdje, maar toch liep ik uit nieuwsgierigheid even CS binnen, waar Toonkunst juist het openingskoor inzette: Kommt, ihr Töchter, helft mir klagen. Precies 150 jaar geleden zong het koor de Matthäus voor het eerst, vandaar dit jubileumproject.

Maar…. Waar Toonkunst je normaal gesproken na de eerste tonen al in radeloze verrukking brengt – als dit nog maar het begin is, hoe overleven we dan al het schoons dat nog komt? – vermoordde de slechte akoestiek van de stationshal de hemelse noten nog eer ze waren geland. En dan heb ik het nog niet over het steeds af- en aanlopende publiek, het onderlinge gebabbel, het geapplaudisseer na elk nummer.

Hoe langer ik er stond, hoe meer ik me begon te ergeren. Het leek de radio wel op een regenachtige ochtend: de voortdurende mededelingen tussendoor, de vluchtige interviewtjes, en dan het allerergste: tijdens het Erbarme dich de schetterende NS-omroeper: „Thalys to Paris will depart from platform two.”

Thalys to Paris, zijn ze nu helemaal?! Sind Blitze, sind Donner! Maar ook dat was slechts een nat rotje vergeleken met het apocalyptische vuurwerk dat we van Toonkunst gewend zijn. Lethargisch liet ik de letterbrij op het levensgrote digitale scherm boven de Bruna aan mijn oog voorbij trekken. De NS zocht een senior subsidiecoördinator voor 36 uur.

Op het podium werd intussen aangekondigd dat wethouder Kasmi een ‘stukje Bach’ zou dirigeren. Toen ben ik maar naar huis gegaan. Voor dit soort populaire ongein is Bachs sacrale compositie me toch net iets te dierbaar. Het was in één woord erbarmelijk.

Ik zou zeggen: ga op 28 maart naar de Doelen om te horen wat dit koor in een juiste omgeving vermag. Maar corona.