Verbondenheid was altijd de kracht van Erp

Getroffen dorp In Erp doen ouderen volop mee. Maar in de afgelopen dagen zijn vijf inwoners van het Brabantse dorp overleden door het coronavirus. „De natuur is nu even te sterk voor ons.”

Nederland, Erp, 18-03-20 Erp is hard getroffen met tot op heden 4 doden ivm de Corona virus. © Photo Merlin Daleman
Nederland, Erp, 18-03-20 Erp is hard getroffen met tot op heden 4 doden ivm de Corona virus. © Photo Merlin Daleman Merlin Daleman

In Erp onderhoudt de gemeenschap het kerkhof – en niet de gemeente. De zestig vrijwilligers, allemaal senioren, komen in ploegen van tien elke donderdag om negen uur ’s ochtends bijeen. Ze harken de eikels en het gevallen blad, knippen de hegjes aan twee kanten strak en schoffelen het hof. Om tien uur roepen drie dames voor de koffie, ’s winters met een warme appelflap erbij, en dan bespreken ze het laatste nieuws.

Vorige week donderdag ging het nog over de zieken. De 80-jarige Piet Vermunt, secretaris van de stichting die het kerkhof beheert, kent alle families in het Noord-Brabantse dorp en hoorde: die ligt in het ziekenhuis, en die, en die, allemaal vanwege corona.

In diezelfde week overleed de eerste inwoner van Erp aan het virus. Afgelopen weekend de tweede en de derde, maandag de vierde en de vijfde. Allemaal waren ze boven de tachtig jaar. „En ik ken er nog vier, vijf over wie ik me zorgen maak”, zegt Wim van Geelkerken, hoofd van de dorpsraad.

Witte lijnen op het veld

Het is de kracht van de gemeenschap waar de bewoners in Erp, een dorp met 6.700 inwoners vlak bij Den Bosch, zo trots op zijn. Het verenigingsleven, de saamhorigheid. In 1994 fuseerde het dorp met de gemeente Veghel, maar het gevoel van zelfstandigheid bleef. „We zorgen voor onszelf”, zegt Jeroen Vissers, die wekelijks de Erpse Krant maakt. „En voor elkaar.”

Erp is een dorp van ondernemers, waarin iedereen elkaar helpt. Dus toen de gemeente met de carnaval twee jaar geleden moeilijk deed over het alcoholgebruik onder jongeren, gingen die gewoon zelf een feest organiseren, op het evenemententerrein buiten de dorpskern. „En daar komen nu 1.500 man op af”, zegt Vissers. De tuinder stelt zijn tractor beschikbaar, het lokale feestverhuurbedrijf de partytent. Want bedrijven zijn er genoeg: in de bouw, het transport, mengvoeders. „Iedereen draagt zijn steentje bij.”

En juist in Erp doen de ouderen nog volop mee. De weekkrant van Jeroen Vissers wordt bezorgd door vijftien vrijwilligers met pensioen en op de voetbalclub trekken tachtigjarigen de witte lijnen op het veld. Ouderen biljarten en spelen jeu des boules in het gemeenschapshuis, ze zijn actief bij het korfbal, de tennis, de harmonie, de ouderenbond, de heemkundekring. De meesten zijn lid van meerdere verenigingen en dorpelingen zijn er trots op dat hun senioren niet vereenzamen op een flatje, zoals je soms elders in het land ziet, maar midden in het leven staan.

„Jong én oud leven hier samen”, zegt Wim van Geelkerken. Ook in het verpleeghuis, waar jeugd van de bakschool taarten komt bakken, die van de dansschool een voorstelling geeft. „En met de carnaval komen ook altijd de prins en de vorst even langs. Dan zie je de ouderen opleven. Blij dat ze even mee kunnen doen met zo’n feest.”

Lees ook dit dagboek uit Brabant: We worden steeds verder teruggedrongen

Talentenherkenner

Gemeenschapszin, dat is de kracht van Erp. Maar onderlinge verbondenheid blijkt in tijden van corona ook een zwakte.

Een van de eerste overledenen door het virus was een 85-jarige man die tot vorige week nog op de fiets door het dorp reed. Hij was hét icoon van de plaatselijke voetbalclub RKVV. De man – bewoners noemen liever geen namen – was daar één van de 180 vrijwilligers en poetste vorige week maandag in de kantine nog de bar van de club. „Hij werd die dag niet lekker en ging naar huis”, zegt Toon Kerkhof, de voorzitter van RKVV. „Hij was al zestig jaar lid van de vereniging en was zó actief, die zou je de 85 echt niet hebben gegeven.”

Ook een tweede vrijwilliger van de voetbalclub overleed aan het virus. De man was al vijftig jaar lid van de vereniging. Het afgelopen jaar was hij vanwege gezondheidsklachten al weinig op de club. Hij was erelid, net als de ander, en een echte talentenherkenner. „Of iemand een goeie voetballer is, dat zie je of je ziet het niet”, zegt Toon Kerkhof. „En hij zag het. Daar kun je geen diploma voor halen, dat was zijn gave.” Mede door hem, zegt Kerkhof, heeft RKVV zoveel spelers met kwaliteit in huis dat ze in de eerste klasse spelen zonder dat één speler betaald krijgt. „Dat is echt uitzonderlijk.”

Op de website van RKVV heeft Toon Kerkhof twee in memoriams geplaatst. En er zijn plannen voor een herdenkingsdienst. Maar of die door kan gaan? Kerkhof maakt zich vooral zorgen over het aantal besmettingen. „Dat gaat in rap tempo omhoog. En we weten niet waar het ophoudt. Dat is het probleem, je weet níks.”

„De natuur is nu even te sterk voor ons”, stelt Wim van Geelkerken vast. En natuurlijk vindt hij het rampzalig dat scholen sluiten en horeca dicht gaan. „Maar dat valt allemaal in het niet als een dorp zoiets als dit overkomt.” Via de website van de dorpsraad probeert hij de inwoners een hart onder de riem te steken. Maar meer kan hij niet doen, dat is het tragische. „We wíllen elkaar hier helpen, maar we kunnen het niet.”

Op het kerkhof zal donderdag gewoon geschoffeld worden, zegt Piet Vermunt. „Op afstand van elkaar.”

Straatbeeld in Erp. Foto Merlin Daleman