Opinie

Generatiekloof

Lotfi El Hamidi

Paradijs. Zo noemt mijn vader dit land soms en dat begrijp ik. Als je uit een land komt waar basisvoorzieningen ontbreken en overleven een dagelijkse bezigheid is, vervolgens in een land terechtkomt waar je weliswaar op de laagste tree van de sociale ladder begint, maar door de overheid minimaal als mens wordt beschouwd, dan bevind je je algauw in het paradijs.

Om die reden maakt hij zich ook geen zorgen op het moment, vertelde hij mij onlangs door de telefoon. Ja, dat virus is wel meer dan een griepje en een bezoek aan de moskee zit er voorlopig niet in. Maar hamsteren gaat hem weer te ver, al zag hij buurtgenoten de lokale super leegkopen, omdat zij vrezen dat hun favoriete importmerken straks niet meer te verkrijgen zijn.

Maar voedselschaarste in Nederland, daar gelooft hij niet in. Er is genoeg, zei hij. Ja, antwoordde ik, voor ieders behoefte, de woorden van Gandhi indachtig. Niet voor ieders hebzucht.

Als mijn vader over dit aardse paradijs begint, moet ik denken aan het refrein van een nummer van Boudewijn de Groot: ‘Lage Landen/ Lage Landen/ melk en honing, overvloed’. Pa komt nog uit een tijd van onbegrensd vertrouwen in ’s lands instituties. Joop den Uyl was voor hem de personificatie van beschaving – een begrip waar hij veel waarde aan hecht. In 2010 drong hij erop aan om op Job Cohen te stemmen, omdat de voormalige PvdA-leider een „beschaafde man” is. Ik antwoordde dat hij gelijk heeft, maar dat Nederlanders nu een beetje uitgekeken zijn op concepten als beschaving.

Noem het een generatiekloof. Ja, we leven nog altijd in „het fucking penthouse van de wereld”, om generatiegenoot en collega bij de Volkskrant Haroon Ali te citeren. Maar we leven ook in een tijd van wat ik gezond scepticisme wil noemen. Pa zag Den Uyl spreken en vertrouwde hem blind. Ik zie Rutte een toespraak geven en durf hem nauwelijks het voordeel van de twijfel te geven. En nu duidelijk wordt wat de consequenties zijn van bezuinigingen op wat nu mooi ‘vitale beroepen’ worden genoemd, zou je verwachten dat er een soort groepsimmuniteit ontstaat voor alles wat met de VVD te maken heeft.

Daarom was ik enigszins verbaasd over de lovende reacties op de televisietoespraak van Rutte maandag. Een echte staatsman, heldere boodschap, waar leiderschap, las en hoorde je overal. Daar was begrijpelijkerwijs behoefte aan. Maar of de inhoud van zijn boodschap rustgevend was?

Niet polariseren nu, krijg je dan te horen. Ook in crisistijden moet dit land een vredig paradijs blijven.

Lotfi El Hamidi (L.elHamidi@nrc.nl @Lotfi_Hamid) schrijft op deze plek een wisselcolumn met Tom-Jan Meeus.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.