Recensie

Recensie Media

Nieuwe ‘Doom’ is schaamteloos schietspel voor wie nog één keer wil knallen

Game Doom Eternal, de nieuwe editie in de klassieke reeks, is een ‘guilty pleasure’ voor schietgrage gamers. Waar andere schietspellen een complexer verhaal zijn gaan vertellen, parodieert Doom het geweld.

Doom Eternal: ongegeneerd schieten op helse monsters
Doom Eternal: ongegeneerd schieten op helse monsters

Weinig games zijn zo bekend als Doom. Het is het klassieke schietspel: een generieke soldaat met brute wapens gaat los op demonen rechtstreeks uit de hel. Samen met Wolfenstein 3D (1992) vormde Doom (1993) de basis van het zogenaamde shooter-genre. Net als zoveel klassiekers belandde deze gameserie uiteindelijk in de vitrinekast: een mooi historisch document, maar volledig uit de tijd, in een genre waarbij tactisch schuilen en uit het leven gegrepen verhalen langzaamaan gemeengoed werden.

Maar ze maakten allebei een comeback, Wolfenstein en Doom. Waar die eerste daarbij het hoofd boog naar de tijdsgeest – de nieuwe Wolfenstein-games zijn satires op nationalisme en het nazi-gedachtengoed – deed Doom (2016) iets brutalers: het weigerde te veranderen.

Geen schuilmuurtjes, gewoon harde actie; niks diep verhaal, wel een hilarische, door testosteron gedreven actie-comedy over een man die demonen zó hard haat dat hij mogelijk al eeuwen niks anders doet dan strijden tegen de helse legers. De ‘Doom Slayer’ is gevreesd door alles en iedereen, zijn arme bondgenoten incluis.

Potsierlijk

Met het nieuwe Doom Eternal, dat deze week uitkomt, scheurt producent id Software vrolijk op dit pad verder. Ditmaal hebben de helse legers de aarde bereikt, en een pisnijdige Doom Slayer weigert te stoppen voordat hij elke deur heeft opengetrapt en elke verantwoordelijke om zeep heeft geholpen. Een ras van aliens wil het overgrote deel van de mensheid opofferen aan de demonen? De Slayer walst door elk schurkenmonoloog heen en laat een spoor van bloed en lichaamsdelen achter zich.

Het is potsierlijk, het is brutaal, hersenloos en gewelddadig – het is elk stereotype waar gaming al jaren aan voorbij is. Maar Doom Eternal weet dat ook dondersgoed, zwelgt er in, maakt er een grap van. Juist dat maakt het heerlijk. Want als de game alle schaamte opzij zet, dan kan de speler het ook.

Het spel suist voorbij met enorme snelheid, of je nu aan het schieten of het springen bent. De klim-, spring- en vliegpuzzels – je kan tweemaal een korte afstand naar voren vliegen – zijn daarbij nog verrassend lastig. Soms sprint je lang door een gebied, op zoek naar de beste manier om in een geheime hoek terecht te komen, een speelgoedpop te vinden of een extra uitdaging voor meer punten en wapens.

Belachelijke risico’s

Maar de echte lol zit natuurlijk in de gevechten. Je bouwt langzaam een bekend arsenaal wapens op, met als klapper de klassieke ‘Big Fucking Gun’ BFG 9000 en een kettingzaag waarmee je demonen tot kogels kan vermalen. Heb je juist behoefte aan wat extra gezondheid, dan kan je ze slaan; wil je meer bepanstering, dan zet je de bad guys in de brand. Zo dwingt het spel je om altijd midden in de strijd te staan en belachelijke risico’s te nemen, al is het maar omdat je favoriete raketwerper opeens zonder raketten zit. Je aandacht mag geen moment verslappen.

Ditmaal heeft id Software gekozen om de Doom-demonen zo klassiek mogelijk te houden. Dat brengt een verfrissend retro-effect met zich mee. In plaats van pogingen te doen om de vijanden realistisch en complex te maken, zoals gemeengoed is in de moderne shooter, zien we hier de felle kleuren en opvallende ontwerpen van toen terug. Het voegt veel toe aan de prettige sfeer vann ‘hé, herinner je je Doom nog’, die dit spel vult. Alleen het te ingewikkelde systeem van zelfverbetering, waarbij je verschillende typen punten verzamelt om je arsenaal te versterken of veelzijdiger te maken, zit dat gevoel af en toe in de weg.

Tja, wat valt er verder nog te zeggen over Doom Eternal? Zoek je meer verdieping, laat deze heerlijke adrenalinebom maar liggen. Maar verder is dit een schaamteloze schietgame voor iedereen die nog één keer als vanouds wil knallen.