Opinie

‘Anderhalve meter afstand houden? Niemand komt in dit dorp zo dichtbij’

Marcel van Roosmalen

Geen cafés, geen restaurants, geen concerten, geen sportschoolbezoek, geen theaters, geen bioscoop. Waar moest ik eigenlijk aan wennen? Sinds onze verhuizing naar het lintdorp in waailand leef ik al in een gedeeltelijke lockdown. Als ik wil weten hoe mijn beste vrienden er ook al weer uitzien kijk ik op Instagram.

Voor ons verandert er weinig, behalve dan dat er geen kinderopvang meer is. Het gebouw staat er nog wel, maar de medewerksters zijn verdwenen. Gevlucht voor een virus dat volgens de statistieken de gemeentegrenzen nog niet heeft bereikt.

Paracetamol, handzeep en wc-papier zijn hier op, maar voor de rest zie ik geen veranderingen.

Anderhalve meter afstand houden?

Ik kan ze op een hand tellen die de laatste twee jaar zo dichtbij zijn gekomen.

Mijn schoonmoeder, omdat ze me anders niet verstaat.

De mondhygiëniste, de opticien misschien.

De vrouw van de bakker en die bij de drogist deinzen nog meer terug als ik tegen ze praat. Ik vind dat gek genoeg iets opbeurends hebben: ze willen dus wel leven.

De gekte komt van buiten.

De voorpagina van het AD in het krantenrek bij de kassa van de Vomar.

Of we op dinsdagavond om acht uur in de huiskamer, in de tuin of op het balkon minutenlang willen gaan klappen voor ‘onze helden van de zorg’?

En dat zijn niet alleen verpleegsters, volgens het AD, maar ook ‘vuilnismannen en vakkenvullers die zich drie slagen in de rondte werken’.

Hoofdredacteur Hans Nijenhuis gooide nog wat olie op het effectbejag en stelde voor om de krant achter het raam te hangen zodat buren en overburen ook op de hoogte zijn. Of al die zzp’ers die plotseling zonder werk zitten maar even willen klappen voor de harde werkers.

Ik belde mijn zus, levenslang verpleegster in verzorgingstehuizen.

„Waarderen we je wel genoeg?”, vroeg ik. „Stel je het op prijs als ik op straat voor je ga applaudisseren?”

Haar antwoord: „Het is mijn werk, het is een beetje hetzelfde als klappen als een vliegtuig landt.”

De Nederlandse radioshows draaiden vrijdagochtend tegelijkertijd ‘You’ll Never Walk Alone’, het clublied van Celtic en Liverpool.

Dat brengt mensen bij elkaar, dachten de dj’s die kippenvel kregen van alleen al het idee dat ze mensen verbinden, maar dat krijgen ze ook als er een vliegtuig neerstort, of als Ajax in de laatste seconde verliest van Tottenham Hotspur.

Ik had al geen goed gevoel over het einde der tijden, maar het begint erop te lijken dat vooral de aanloop ernaartoe de kwelling is.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.