Brieven

Brieven 17/3/2020

Covid-19 (2)

Is dit het waard?

Op het gevaar af verketterd te worden kan een beetje dwarsdenken geen kwaad. De gevolgen van de vastlopende economie lopen wereldwijd inmiddels in de duizenden miljarden terwijl er wereldwijd in drie maanden (slechts) een paar duizend mensen zijn overleden waarvan velen ook aan andere ziektes leden. Dat staat in geen enkele verhouding met elkaar.

Fitness

Instagram-competitie

In reactie op het artikel ‘Ik wil de beste versie van mezelf worden’ (14/3): fitness kan ondersteunend worden gebruikt om de beoefening van andere sporten te optimaliseren of om te werken aan het herstel, maar is op zichzelf geen sport. Hiervoor ontbreekt de competitievorm die in mijn optiek noodzakelijk is om goed te kunnen reflecteren op de eigen prestatie. Door het ontbreken van de officiële competitie gaat men via sociale media op zoek naar competitie, maar die is oneindig, zeer vertekenend, en niet te winnen. „Het kan altijd beter”, zegt de geïnterviewde Daniel Kraaijenhagen, totdat je het ongezonde regime niet meer aankunt en instort.

Inburgeren

Goede wil is er

Overheid, tel je zegeningen! Volgens het Sociaal en Cultureel Planbureau willen Syrische statushouders sneller aan het werk en betere taallessen. Hoe gemotiveerd wil je ze hebben? Organiseer die taallessen, laat ze werken en snel inburgeren. Als vrijwillige klassenassistent op een taalschool voor inburgeraars heb ik het gevoel getuige te zijn van een nieuw multicultureel drama in wording. Verreweg de meeste leerlingen – in mijn klas twintigers en dertigers – zijn van goede wil en doen moeite zich onze taal en cultuur eigen te maken. Maar het onderwijsaanbod is niet ingesteld op de grote verschillen in niveau. Goed opgeleide en gemotiveerde docenten veranderen daar helaas weinig aan. En zonder de verplichting van meet af aan werkervaring op te doen, om te beginnen met een stageplaats, is het een halfslachtig beleid. Die voorzieningen kosten geld, veel geld. Maar hoeveel kost ons een levenslange uitkering? Bij ongewijzigd beleid stevenen we daarop af. Een verloren generatie.

Hoge Raad

Niet collegiaal

In het artikel over de benoeming van Dineke de Groot tot president van de Hoge Raad (Hoge Raad voor het eerst sinds 1838 geleid door een vrouw, 13/3) reageert collega Willem Korthals Altes wel erg zuur. Hij beschrijft haar als een „huiskamergeleerde”. Hij vindt dat iemand benoemd had moeten worden die „het geweten en het gezicht van de rechtspraak” zou kunnen zijn. Het is bepaald geen royale geste waarmee je een collega feliciteert met haar prachtige baan. Integendeel, het klinkt ronduit venijnig! Zou hij met deze omschrijving een bepaald persoon op het oog hebben gehad? Een zekere man bijvoorbeeld, die door z’n ervaring vanzelfsprekend tot deze functie gepromoveerd had moeten worden? Het ligt er wel héél dik bovenop!

Toeslagenaffaire

Doos van Pandora

Veel te gemakkelijk zet columnist Zihni Özdil Piet Hein Donner weg (Weer krijgen gedupeerden van toeslagenaffaire trap na, 14/3). Voor de legitimiteit van de toeslagenwetgeving is niet hij verantwoordelijk maar het parlement. Herziening van teruggevorderde of afgewezen toeslagen dient plaats te vinden aan de hand van heldere criteria die aansluiten bij de toepasselijke regelgeving. Terecht wijst Donner erop dat er een doos van Pandora opengaat als je de regels verruimt. Zihni Özdil mag dan een wetenschappelijke opleiding hebben genoten, zoals hij in zijn column benoemt, maar de daarbij behorende wetenschappelijke distantie heeft hij niet opgepikt.