Opinie

Misschien in quarantaine

Frits Abrahams

We lijken aan een nieuw leven begonnen, een binnenleven. Dat woord bestond nog niet officieel, we kenden alleen het buitenleven, maar er is alle reden om het aan onze woordenschat toe te voegen. Hele landen gaan op slot, Nederland volgt aarzelend, maar vermoedelijk zal ook in ons land het leven zich voorlopig hoofdzakelijk achter gesloten deuren afspelen.

Het is verbazingwekkend hoe snel de stemming in het land de afgelopen dagen is omgeslagen. Dit is geen voortschrijdend inzicht meer, maar voortsnellend. We knijpen ’m – en hoe. Om voor mezelf te spreken: eind vorige week zat ik nog te dubben of afspraken met vrienden in het café konden doorgaan. Ook was er voor komende zondag een kleine familiereünie gepland.

Mijn kantelmoment – ook een vrij modern woord, vroeger had je vooral kantelbedden en kanteldeuren – vond afgelopen vrijdag plaats toen ik in de Volkskrant een indringend interview met de Italiaanse arts Stefano Ferraro las.

„Wat jullie premier zojuist heeft besloten, is niet genoeg om het virus te stoppen”, waarschuwde hij. „Als dit alle maatregelen zijn, hebben jullie over een week vierduizend besmettingen.” Hij vond het toen al onverstandig dat Nederland nog niet de scholen had gesloten. Het aantal besmettingen kon alleen drastisch verminderen, stelde hij, als scholen, concertzalen, bars, restaurants, kortom de publieke plekken, twee weken dicht gingen.

Toen ik dat had gelezen, besefte ik dat het tijd werd alle sociale contacten op te schorten. Ik was niet de enige, zo bleek weldra. We gaan met z’n allen in retraite, we worden kluizenaars. Hoe zal dat bevallen?

Heerlijk een paar extra weekjes vrij, zullen sommigen – vooral zij met een vast dienstverband – stiekem denken. Een beetje thuis werken, achterstallige administratie afhandelen, stukje wandelen, spelen met de kinderen. Niet in de file naar het werk, geen direct contact met vervelende collega’s. Daarentegen dreigen voor veel bedrijven en zzp’ers financiële rampen.

Veel mensen zullen zeeën van vrije tijd krijgen terwijl het uitgaansleven nauwelijks meer iets te bieden heeft. Weg bioscoop, weg theater, weg voetbaltribune, weg restaurant. Uitgaanders zullen wat gewoonten van thuiszitters moeten overnemen: meer lezen, naar muziek luisteren of tv-kijken.

Ik voorspel dat de nieuwe situatie een ware lakmoesproef wordt voor veel relaties. Iedere relatie wordt op zichzelf teruggeworpen, de buitenwereld is niet langer toevluchtsoord. Hebben ze elkaar nog genoeg te zeggen of vervelen ze zich kapot in elkaars aanwezigheid? Er zullen veel nieuwe kindertjes gemaakt worden, maar er zal ook menig halfvergaan lijk uit de kast donderen. Het zal extreem zwaar worden voor al die stellen die het nu al moeilijk hadden aan het tafeltje in het restaurant.

En de oudjes? Dat wordt een verhaal apart. De Britse regering is al van plan mensen van boven de zeventig voor maximaal vier maanden in quarantaine te plaatsen. Thuis, neem ik aan, want ze noemen het self-isolation.

„In dat geval”, zei ik tegen mijn vrouw, „kan ik wel een dagelijks rubriekje in de krant beginnen met de titel ‘in quarantaine’”.

„Zou je wel genoeg stof hebben?” vroeg ze bezorgd.

„Gewoon doorgaan met ruziemaken”, zei ik, „dan komt het vanzelf goed”.